ที่ฝ่ายข่าวกรองของเขตทหารเมืองฮั่นตง หลังหัวหน้าฝ่ายจ้าววางสายจากทหารยาม
เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดปุ่มโทรออกผ่านสายเข้ารหัสอีกเส้นทันที
นี่คือเครือข่ายติดต่อภายในระหว่างหัวหน้าฝ่ายจ้าวกับซือเต๋อหลิน
ซึ่งสามารถป้องกันการดักฟังได้ทุกรูปแบบ...
เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความหงุดหงิดของซือเต๋อหลินก็ดังมาจากปลายสาย “ฮัลโหล? ใคร?”
หัวหน้าฝ่ายจ้าวลดเสียงลง “เจ้าของซู ผมเองครับ เพิ่งได้ข่าวมา—หลินจ้าน เจ้าหมอนั่นเข้าไปในกองบัญชาการทหารเมืองหลวงแล้ว”
เพียงประโยคสั้น ๆ ลมหายใจของซือเต๋อหลินก็หนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เสียงจะสูงขึ้นฉับพลัน “อะไรนะ!? เขาเข้าไปในกองบัญชาการได้ยังไง?”
ก่อนหน้านี้ซือเต๋อหลินได้สั่งให้คนจากศูนย์รักษาความมั่นคงไปสกัดหลินจ้านไว้ที่สนามบินแล้ว
แล้วเจ้าหมอนั่นไปก่อเรื่องถึงกองบัญชาการทหารได้ยังไงกัน???
เรื่องนี้ทำเอาซือเต๋อหลินเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง...
หัวหน้าฝ่ายจ้าวอธิบายว่า “เขาไปหาจูหมิงกั๋ว หัวหน้าฝ่ายกิจการรวมของกองบัญชาการครับ...ได้ยินว่าเป็นเพื่อนทหารเก่ากัน
จูหมิงกั๋วพาเขาเข้าไปในฝ่ายกิจการรวม ตอนนี้เขาอยู่ข้างใน ยื่นคำร้องขอพบผู้บริหารระดับสูงครับ”
“จูหมิงกั๋ว??? ทหารผ่านศึกคนนี้ไปมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าฝ่ายกิจการรวมของกองบัญชาการได้ยังไง?”
“เจ้าของซู ผมก็ได้ยินมาอีกทีครับ เขายังถือกระเป๋าหนังสีดำไปด้วย คงเอาของฝากไปให้ไม่น้อยเลยครับ!”
“พอแล้ว! ผมรู้แล้ว! แล้วก็!!!!”
“หัวหน้าทีมรักษาความมั่นคงตู้ผิงล่ะ? เขากินเงินเดือนเสียเปล่าหรือไง!”