จูหมิงกั๋วยืนอยู่ริมหน้าต่าง เงียบงันอยู่นาน
แสงแดดส่องลอดช่องม่านบานเกล็ดลงมา
ทอดเงาเฉียงเป็นริ้ว ๆ บนไหล่ของเขา
“พี่จ้าน……” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “คุณแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้จริง ๆ?”
หลินจ้านเพียงมองเขา ไม่ได้พูดอะไร
แววตาคู่นั้นไม่มีความดุดันที่พร้อมโจมตี แต่กลับแน่วแน่จนไม่มีอะไรสั่นคลอนได้
จูหมิงกั๋วถอนหายใจ ก่อนค่อย ๆ เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
เขาล้วงกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนหมายเลขโทรศัพท์ไว้ออกจากลิ้นชัก
เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ นิ้วกดยึดไว้ไม่ยอมปล่อย “นี่คือเบอร์โทรศัพท์ภายในของสำนักงานผู้บัญชาการทหารสูงสุดเขตทหาร”
พูดถึงตรงนี้ คิ้วของเขาก็ขมวดแน่น “ถ้าคุณก่อเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริง ๆ……ชีวิตทหารของผมคงพังพินาศแน่”
หลินจ้านรับกระดาษมาแล้วพูดเสียงเบา “ผมรู้”
จูหมิงกั๋วจ้องมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน
ในแววตานั้นมีทั้งความกังวล ความไม่ยินยอม และความเด็ดเดี่ยวที่จะยอมเสี่ยงทุกอย่างซึ่งหาได้ยาก
“แต่ถ้าไม่มีคุณ ก็ไม่มีผมในวันนี้” ตอนพูดประโยคนี้ จูหมิงกั๋วราวกับโยนความกังวลทั้งหมดทิ้งไป “ในเมื่อคุณตัดสินใจจะก้าวมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก”
หลินจ้านมองเขา ก่อนจะตบไหล่เขาเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน “สหายจูหมิงกั๋ว วางใจเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”