[0] ตอนตีห้า ฟ้ายังเพิ่งสาง บนถนนลูกรังของหมู่บ้านหลินเจียก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์คำรามดังขึ้น
[1] “โอ้ พี่พนักงานส่งของของเอสเอฟเอ็กซ์เพรสมาถึงแล้ว!”
[2] “ใบประกาศมาถึงแล้วสินะ? เสี่ยวหูบ้านฉันรอจนเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย!”
[3] “วันนี้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านที่สอบติดมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งคงได้กันหลายคนเลยล่ะมั้ง?”
[4] เหล่าเพื่อนบ้านพากันออกจากบ้านไปมุงที่ปากหมู่บ้าน เสียงพูดคุยดังระงมไม่ขาดสาย
[5] หลินจ้านกำลังนั่งลับมีดฟันฟืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
[6] “ชิงชิง ออกมาเร็ว พนักงานส่งของมาแล้ว” คุณย่าโผล่หน้าจากประตูครัวแล้วตะโกนเรียก
[7] “มาแล้วค่ะ!” หลินชิงชิงวิ่งออกมาทั้งที่ยังสวมผ้ากันเปื้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “คุณย่าคะ หนูฝันว่าได้ใส่เครื่องแบบทหารของมหาวิทยาลัยกลาโหมฮั่นตง เท่สุด ๆ ไปเลยค่ะ!”
[8] หลินจ้านยิ้มพลางลุกขึ้น “งั้นวันนี้ก็มาดูกันว่าฝันจะเป็นจริงไหม”
[9] ทั้งสามคนเดินออกจากบ้าน
[10] ที่ปากหมู่บ้าน พนักงานส่งของในชุดทำงานสีส้มกำลังตรวจรายชื่อทีละบ้าน บนรถสามล้อมีพัสดุกองหนาเป็นตั้ง บนหน้าซองพิมพ์ตัวอักษรเด่นชัดว่า “ใบแจ้งผลการรับเข้าศึกษาจากมหาวิทยาลัย...”
[11] “จางเสี่ยวหู มารับแล้ว!”
[12] “หลี่เสี่ยวเยี่ยน มารับแล้ว!”
[13] “กู่เล่อ... กู่เล่อเป็นหลานบ้านลุงกู่ใช่ไหม?”
[14] “หลานฉันเอง!” ลุงกู่ยิ้มร่าเดินเข้ามารับ
[15] หลินชิงชิงเขย่งเท้ามองหาท่ามกลางฝูงชน สายตาจับจ้องอยู่ที่กองพัสดุไม่วาง
[16] แต่ชื่อของเธอยังไม่ถูกเรียก
[17] พนักงานส่งของพลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น “หลินชิงชิง?”
[18] “อยู่นี่ค่ะ!” หลินชิงชิงรีบยกมือ รอยยิ้มสดใส แต่เสียงสั่นเล็กน้อย
[19] พนักงานส่งของดูรายชื่อในมือ แล้วก้มลงค้นพัสดุอีกครั้ง ก่อนขมวดคิ้ว
[20] “แปลกจัง... ไม่มีของเธอนะ”
[21] “...อะไรนะคะ?” หลินชิงชิงชะงักงัน
[22] “เธอยังไม่ได้รับเข้าศึกษาอย่างเป็นทางการหรือเปล่า?” พนักงานส่งของเกาหัว “พัสดุชุดนี้เป็นใบแจ้งผลอย่างเป็นทางการของคนที่สอบติดกับคนที่ได้สิทธิ์การเข้าเรียนตรงทั้งหมด บางมหาวิทยาลัยอาจส่งช้ากว่านี้สองสามวันก็ได้”
[23] “เป็นไปไม่ได้ หนูได้สิทธิ์การเข้าเรียนตรง ตอน ม.ปลาย โรงเรียนก็ประกาศชื่อหนูแล้ว...” หลินชิงชิงพึมพำ เสียงเบาจนแทบได้ยินแค่ตัวเอง
[24] “ชิงชิง?” สีหน้าคุณย่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? หนูไม่ได้บอกว่าโรงเรียนยืนยันแล้วหรือว่าได้รับเข้าเรียน?”
[25] “ใช่ค่ะ คุณครูที่โรงเรียนบอกเองว่าหนูสอบติด สิทธิ์การเข้าเรียนตรงก็ประกาศบนเว็บไซต์ของสำนักงานศึกษาธิการแล้ว...” นิ้วของหลินชิงชิงสั่นเล็กน้อย เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก
[26] หลินจ้านเดินเข้ามาช้า ๆ มองใบหน้าซีดเผือดของน้องสาว น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง “อาจส่งพัสดุแยกเป็นรอบ ๆ ก็ได้ อย่าเพิ่งตกใจ”
[27] “ใช่ ๆ อาจตกหล่นก็ได้” คุณย่ารีบรับคำ “ชิงชิงของเราได้สิทธิ์การเข้าเรียนตรง จะไม่มีได้ยังไง”
[28] หลินชิงชิงกัดริมฝีปาก แววตาเริ่มหลบเลี่ยง “พี่... หนู... ขอไปเช็กเว็บไซต์ก่อนนะ”
[29] “พี่ไปด้วย” หลินจ้านพูดเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่น
[30] ในบ้าน หลินชิงชิงเปิดแล็ปท็อป นิ้วที่วางบนแป้นพิมพ์แข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด
[31] “เว็บไซต์โรงเรียน...” เธอพึมพำพลางพิมพ์ที่อยู่เว็บ แล้วคลิกเข้าไปยังหน้า “รายชื่อผู้ได้รับการเข้าเรียนตรงอย่างเป็นทางการ ประจำปี 2025”
[32] แถบแสดงความคืบหน้าที่กำลังโหลดช่างเหมือนหัวใจของเธอที่แขวนอยู่ในตอนนี้
[33] “ใกล้จะขึ้นแล้ว” หลินชิงชิงกำเมาส์แน่นด้วยความกังวล ลมหายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
[34] “รีบดูเร็ว” คุณย่านั่งอยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงเบา “ต้องมีแน่ ๆ ต้องมีแน่ ๆ...”
[35] ตารางปรากฏขึ้นบนหน้าเว็บ
[36] “ชื่อ เพศ สาขาที่รับเข้า โรงเรียนมัธยมที่จบ...” หลินชิงชิงเลื่อนหน้าจอลง
[37] หน้าแรกไม่มี
[38] หน้าที่สองก็ไม่มี
[39] เธอพลันหยุดมือ
[40] “พี่... ดูนี่สิ” เธอหยุดเมาส์ไว้ตรงชื่อที่คุ้นตาชื่อหนึ่ง
[41] 【ซูอวิ๋นเยา เพศหญิง โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งเมืองเหมยเจ๋อ สาขาที่รับเข้า: วิศวกรรมจำลอง】
[42] หลินชิงชิงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางตัว
[43] “ซูอวิ๋นเยา?!” เธอลุกพรวดขึ้น ใบหน้าซีดเผือด “เป็นเธอได้ยังไงกัน?!”
[44] หลินจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของน้องตอน ม.ปลายปีสุดท้ายเหรอ?”
[45] “ใช่... เป็นเธอได้ยังไงกัน??? เธอน่ะมัน...”
[46] “เกิดอะไรขึ้น?”
[47] หลินจ้านถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง
[48] “เธอมันก็แค่นักเลงหญิง สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า คะแนนเฉลี่ยไม่เคยเกินห้าสิบเลย!!!”
[49] “พี่! คะแนนเต็มตั้งร้อยห้าสิบนะ!!!!”
[50] หลินจ้านนิ่งเงียบ
[51] ตอนนั้นคุณย่ามองหน้าเว็บไม่รู้เรื่อง แต่ยังสังเกตสีหน้าคนเป็นอยู่ “ชิงชิง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? พูดมาสิ”
[52] น้ำตาของหลินชิงชิงไหลรินออกมาในที่สุด “คุณย่า... ในเว็บไซต์ไม่มีชื่อหนู...”
[53] ภายในบ้านเงียบกริบลงทันที
[54] “ไม่มี... ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว” เธอสะอื้น “ทั้งที่หนูผ่านขั้นตอนการเข้าเรียนตรงทั้งหมดแล้ว โรงเรียนก็ยังยกย่องหนู ทำไมถึงไม่มีชื่อหนูได้?”
[55] “หรือว่า... พวกเขาทำผิดพลาด?” น้ำเสียงของคุณย่าสั่นเครือ
[56] “หนู... หนูก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ” หลินชิงชิงเช็ดน้ำตา “แต่ชื่อที่อยู่บนนั้นคือ ‘ซูอวิ๋นเยา’ จริง ๆ! คนอย่างเธอจะได้สิทธิ์เข้าเรียนตรงในโรงเรียนทหารได้ยังไง! หนู...”
[57] จู่ ๆ เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก้มหน้าร้องไห้
[58] “หนูถึงกับ... ไม่ได้รับใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนด้วยซ้ำ...”
[59] หลินจ้านยืนอยู่ด้านหลังเธอ คิ้วขมวดแน่น
[60] เขารู้ดีว่าน้องสาวมีความสามารถแค่ไหน และรู้ดีว่าขั้นตอนการเข้าเรียนตรงเข้มงวดเพียงใด
[61] ตั้งแต่ประถม คะแนนของเธอก็เป็นที่หนึ่งของเมืองมาโดยตลอด อีกทั้งยังผ่านการตรวจสอบพิเศษของมหาวิทยาลัยกลาโหม ได้รับการประกาศและยืนยันคุณสมบัติแล้ว จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร?
[62] “พี่...” หลินชิงชิงเงยหน้าขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงแหบพร่า “หนูทำอะไรผิดกันแน่?”
[63] “สามปีมานี้หนูไม่คบใคร ไม่เล่นโทรศัพท์ ทุกวันทำโจทย์จนดึกดื่น โจทย์ข้อใหญ่แต่ละข้อหนูคำนวณใหม่ตั้งสิบรอบ แม้แต่งานฉลองโรงเรียนหนูก็ยังไม่ไป เพราะกลัวพลาดโอกาส”
[64] “หนูคิดว่าถ้าพยายามมากพอ ยังไงก็ต้องมีคนมองเห็นหนู”
[65] “แต่ทำไมถึงไม่มีชื่อหนูในรายชื่อ?!”
[66] หลินจ้านค่อย ๆ ย่อตัวลง จับไหล่เธอไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคง
[67] “น้องไม่ได้ทำอะไรผิด”
[68] “คนผิดคือคนที่ขโมยเกียรติยศซึ่งควรเป็นของน้องไป”
[69] “แต่เรายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้”
[70] “พี่จะอยู่ข้างน้อง แล้วช่วยกันสืบให้รู้ความจริง”
[71] ริมฝีปากของหลินชิงชิงสั่นระริก “แต่หนูกลัว... กลัวว่าจะหาหลักฐานไม่เจอ กลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อหนู กลัวว่าสุดท้ายแล้วหนูจะไม่ได้อะไรเลย...”
[72] “น้องยังมีพี่”
[73] “พี่...” ในที่สุดหลินชิงชิงก็กลั้นเสียงสะอื้นไม่อยู่ พุ่งเข้าไปซบอกหลินจ้าน
[74] “หนู... หนูทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ...”
[75] หลินจ้านกอดเธอไว้แน่น พลางลูบหลังเบา ๆ
[76] “ชิงชิง จำไว้นะ ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ให้เธออยู่ พี่ก็จะทำให้มันคุกเข่าลงมาฟังสิ่งที่เธอพูด”
[77] “เธอเป็นน้องสาวของพี่”
[78] “ใครในโลกนี้จะใส่ร้ายเธอก็ได้ แต่พี่ทำไม่ได้”
[79] คืนนั้น หลินชิงชิงกอดแล็ปท็อปไว้แล้วรีเฟรชหน้าเว็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า
[80] รายชื่อผู้ได้รับเข้าเรียนเลื่อนผ่านสายตาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละหน้าเหมือนคมมีด
[81] ชื่อของเธอไม่เคยปรากฏขึ้นเลย
[82] ส่วนอักษรสามตัว “ซูอวิ๋นเยา” กลับฝังแน่นอยู่ในใจราวกับตะปู
[83] “พี่...” จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้น
[84] “หืม?”
[85] “พี่จะคิดไหมว่าหนูอ่อนไหวเกินไป?”
[86] “ไม่คิด”
[87] “แต่... ทุกคนบอกว่าผู้หญิงร้องไห้ไม่มีอนาคต ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าไปหมด”
[88] “น้องไม่ได้ไร้ค่า”
[89] หลินจ้านนั่งอยู่ข้างเธอ น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “น้องแค่ถูกขโมยทุกอย่างที่ควรเป็นของน้องไปเท่านั้น”