ในห้องประชุมเงียบกริบ
หลินจ้านยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุม
เขาไม่ได้ทำท่าทางหรือเกริ่นนำ แต่ทุกคำที่พูดออกมาราวกับกระสุน พุ่งเข้าใส่ใจของทุกคนอย่างแม่นยำ
“น้องสาวผม หลินชิงชิง อายุสิบแปดปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสาม ผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่งของชั้นปีมาโดยตลอด
เธอเป็นนักเรียนเพียงคนเดียวในอำเภอของเราที่ได้รับสิทธิ์การเข้าเรียนตรงมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกลาโหม
เธอเรียนเก่งและประพฤติดี ได้รางวัลชนะเลิศการแข่งขัน สมรรถภาพร่างกายผ่านเกณฑ์ ประวัติขาวสะอาด ไม่มีประวัติเสียหายใด ๆ”
“แต่ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกฉบับสุดท้ายกลับไม่มีชื่อเธอ”
“กลับมีชื่อของนักเรียนหญิงอีกคนที่อยู่ห้องเดียวกัน ซูอวิ๋นเยา”
“เราตรวจสอบทั้งขั้นตอนและเอกสาร แล้วพบว่าหมายเลขการเข้าเรียนตรงของพวกเธอสองคนเป็นหมายเลขเดียวกัน!”
“น้องสาวผม……ถูกคนอื่นสวมสิทธิ์!”
เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย เขาแทบจะกัดฟันพูดออกมาทีละคำ
น้ำเสียงของเขากดต่ำมาก แต่กลับบาดหูยิ่งกว่าเสียงตะโกนด้วยความโกรธ
กรรมการสภามหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะประชุมสูดหายใจเบา ๆ
ก่อนทำลายความเงียบ “หมายเลขตรงกันงั้นหรือ? นี่เป็นการแก้ไขข้อมูลในระบบอย่างร้ายแรง……”
“ใครกันที่กล้าถึงขั้นแก้ไขข้อมูลของนักเรียนที่ได้สิทธิ์เข้าเรียนตรงของเรา?!”
“การสูญเสียนักเรียนที่มีแววดีขนาดนี้ เป็นความเสียหายต่อประเทศเราที่ประเมินค่าไม่ได้เลย!”
“ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด! อีกฝ่ายทำเกินไปแล้ว!”