บรรยากาศในห้องประชุมราวกับหยุดนิ่ง
สายตาของหลินจ้านจับจ้องแฟ้มเอกสารในมือของลุงโจวเขม็ง
ใบหน้าแทบไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ มีเพียงเปลวเพลิงแห่งความโกรธที่ลุกโชนอยู่ในดวงตา
เฟิงชื่อคังกลับลุกพรวดขึ้นมา น้ำเสียงพลันสูงขึ้น “คุณว่าอะไรนะ?”
ลุงโจวเม้มริมฝีปาก ก่อนยืนยันอีกครั้ง “ผมตรวจสอบแฟ้มเอกสารของนักเรียนที่ได้รับการเข้าเรียนตรงในปีนี้ทั้งหมดแล้ว ทั้งข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์และเอกสารต้นฉบับที่เป็นกระดาษ
ชื่อของหลินชิงชิงไม่เคยปรากฏในขั้นตอนใดเลย เอกสารของเธอไม่เคยถูกส่งมาถึงมหาวิทยาลัยของเรา”
“แต่หมายเลขเป็นของเธอ!” หลินจ้านพูดแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงคมกริบราวใบมีด “ทั้งหมายเลข บัตรประชาชน และเอกสาร ล้วนเป็นของเธอ! เธอเป็นนักเรียนที่ได้รับสิทธิ์เข้าเรียนตรงอย่างถูกต้อง!”
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...” หม่าจื้อเหวินตบโต๊ะเสียงดัง “เอกสารของเธอถูกจัดการทิ้งไปตั้งแต่ก่อนจะส่งมาถึงมหาวิทยาลัยของเรา!”
สิ้นเสียงพูด ห้องประชุมก็พลันอื้ออึงขึ้นมา
“อะไรนะ? งั้นก็หมายความว่าสำนักงานศึกษาธิการหรือขั้นตอนก่อนหน้านั้นมีคนเล่นไม่ซื่อหรือ?”
“แต่สุดท้ายหมายเลขนั้นกลับถูกใช้ให้ซูอวิ๋นเยาได้รับคัดเลือก! นี่มันการสับเปลี่ยนโควตากันชัด ๆ เป็นคดีอาญาเลยนะ!”
“นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดในการดำเนินงานธรรมดา แต่เป็นการแก้ไขเอกสารการรับเข้าเรียนโดยเจตนา!”
“เธอเป็นเด็กอายุสิบแปด เป็นคนเดียวในอำเภอที่ได้รับสิทธิ์เข้าเรียนตรง! ใครให้ความกล้าพวกเขาถึงกล้าทำแบบนี้?!”