ประตูห้องประชุมค่อย ๆ เปิดออก บรรยากาศเคร่งขรึมและจริงจังพลันปะทะใบหน้า
หลินจ้านก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง หม่าจื้อเหวินเดินตามมาติด ๆ
บนพื้นไม้แดงเนื้อหนา เสียงฝีเท้าดังกังวานชัดเจน ราวกับทุกก้าวเหยียบย่ำลงบนหัวใจของผู้คน
นี่คือห้องประชุมระดับสูงสุดของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกลาโหม
มีเพียงการตัดสินใจครั้งสำคัญหรือเหตุฉุกเฉินเท่านั้นจึงจะเปิดใช้
ภายในห้องประชุมมีชายวัยกลางคนราวเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ พวกเขาสวมสูทสีเทาเข้มและมีบุคลิกน่าเกรงขาม ทั้งหมดเป็นกรรมการบริหารของมหาวิทยาลัย แต่ละคนล้วนเป็นตัวแทนของศูนย์กลางอำนาจเบื้องหลังโรงเรียนทหารแห่งนี้
“พาตัวมาแล้วครับ” หม่าจื้อเหวินหยุดยืน น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย
ชายชรารูปร่างปานกลางที่นั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะประชุมเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “พามาแล้วก็ดี”
ชายชราคนนี้แซ่คัง เป็นกรรมการบริหารคนหนึ่ง เดิมทีสังกัดกองทัพบก และมีชื่อเสียงเรื่องนิสัยแข็งกร้าว
“หม่าจื้อเหวิน เกิดเรื่องกับหน่วยยามรักษาความปลอดภัย นายเป็นผู้รับผิดชอบ รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
“เจ้าหน้าที่ปฏิบัติหน้าที่หกคนถูกทำร้าย รายงานอาการบาดเจ็บส่งไปถึงระบบรักษาความปลอดภัยของเขตทหารแล้ว นายจะชี้แจงเรื่องนี้ยังไง?”
“อย่าคิดว่าเป็นทหารผ่านศึกจากเทียนหนานแล้วจะปกป้องพวกเดียวกันได้!”
“ทหารผ่านศึกบุกโรงเรียนทหาร ทำร้ายคน แถมยังไม่ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ นี่มันจงใจท้าทายชัด ๆ! แล้วยังจะทำความเคารพเขาอีกหรือ?”