หน้าโรงพยาบาลประชาชนเมืองฮั่นตง คนไข้เดินเข้าออก พยาบาลพูดคุยกับญาติผู้ป่วย ราวกับเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง
แต่แล้ว รถยนต์ประจำตำแหน่งสีเทาเข้มที่ติดตรามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกลาโหมก็แล่นพุ่งเข้ามาราวกับลูกศร ฉีกความเงียบสงบให้ขาดสะบั้น
“เอี๊ยด——!”
ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนอย่างรุนแรง เสียงเบรกแหลมบาดหูทำให้พนักงานทำความสะอาดหลายคนที่กำลังทำงานอยู่หน้าประตูสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันที
ประตูรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ผึ่งผายก้าวลงมา
หลินจ้านมีสีหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง แววตาคมกริบ เขาแทบจะกระโดดลงจากรถ ฝีเท้าหนักแน่นดุจฟ้าคำราม
รองเท้าบูตทหารกระแทกพื้นส่งเสียงดังสนั่น
เขาสวมเครื่องแบบทหารปลดประจำการ... ท่าทางน่าเกรงขาม
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในโถงโรงพยาบาล เขาก็ตะโกนด้วยความโกรธ เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าผ่านแก้วหูของทุกคน
“หลินชิงชิงอยู่ไหน?! น้องสาวฉันอยู่ที่ไหน!!!”
คนไข้ที่กำลังรับยาและญาติที่มาด้วย ต่างมองเครื่องแบบทหารปลดประจำการบนตัวหลินจ้าน
รวมถึงเสียงตะโกนอันกึกก้องของเขา
โถงโรงพยาบาลพลันเงียบสนิท ราวกับเวลาหยุดนิ่ง
พยาบาลสาวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์สะดุ้งเฮือก แฟ้มประวัติคนไข้ในมือร่วงลงพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ฉะ...ฉัน...คุณจะตามหาคน...ก็ไปลงทะเบียนที่ป้อมยามสิ...ฉันเป็นแค่พยาบาลเวร จะรู้ได้ยังไงว่าน้องสาวคุณอยู่ที่ไหน!”
แววตาของหลินจ้านเย็นเยียบราวคมมีดน้ำแข็ง “โรงพยาบาลของพวกคุณส่งคนไปพาน้องสาวฉันมาเอง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน???”