“ปัง—!”
เสียงดังสนั่นจากประตูไม้หนาของห้องทำงานที่ถูกกระแทกเปิด
หลินจ้านบุกเข้ามาในห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนเมืองฮั่นตง ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังจนโกรธจัด!
เขาถีบประตูจนเปิด เศษไม้กระเด็นว่อน ทำเอาพนักงานที่อยู่หน้าประตูหน้าถอดสีกันทั้งแถบ!
“หลินชิงชิงอยู่ที่ไหน?!!!”
เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าไปทั่วทั้งชั้น จนทุกคนขวัญกระเจิง
“หยุดเขาไว้!” พนักงานวัยกลางคนคนหนึ่งร้องอย่างตื่นตระหนก “ผู้อำนวยการ รีบหนีเร็ว! คนนี้บ้าไปแล้ว!!”
“รีบไปสิครับ ผู้อำนวยการ! ถ้ายังไม่ไป เขาจะพุ่งเข้ามาแล้ว!”
“นี่ไม่ใช่ทหารผ่านศึกหรือไง? บ้าไปแล้วหรือ?!”
พนักงานต่างพากันถอยกรูด บางคนถึงกับหนีไปหลบอยู่ตามมุมห้องด้วยความหวาดกลัว โทรศัพท์ สมุดบันทึก และแฟ้มเอกสารหล่นกระจายเต็มพื้น
แต่ผู้อำนวยการไม่ได้หนี กลับยืนมั่นคงอยู่หลังโต๊ะทำงาน
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าสงบนิ่งผิดปกติ ซ้ำยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่
“ผมไม่หนี”
เขาเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างน่าประหลาด “ผมเป็นผู้รับผิดชอบสูงสุดของโรงพยาบาลแห่งนี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมก็หนีเอาตัวรอดไม่ได้”
“ผมต้องรักษาความสงบเรียบร้อยของโรงพยาบาลแห่งนี้ แม้ต้องเผชิญหน้ากับผู้ป่วยที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็ตาม”
“นายว่าใครเป็นผู้ป่วย?!!!”
ดวงตาของหลินจ้านแดงก่ำ เขาชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธเกรี้ยว บรรยากาศรอบกายเดือดพล่านราวกับจะฉีกอากาศให้ขาด!