ซือเต๋อหลินนั่งอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง
กำลังพูดคุยอย่างลึกซึ้งกับเลขานุการของตัวเอง
“คุณซู พวกเต๋อกวนอยู่แดนอเมริกามาตั้งนานแล้ว แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีนะครับ คุณทำใจไม่ไปเยี่ยมพวกเขาสักครั้งตลอดหนึ่งสองปีได้จริง ๆ เหรอ?”
“วางใจเถอะ ผมตั้งกองทุนทรัสต์ให้พวกเขาไว้ที่ฮ่องกงแล้ว พอถึงเวลาเหมาะสม ผมก็จะจัดการให้พวกเขากลับประเทศเอง!”
“ก็ดี~~~ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่มีทางทำให้ผมลำบากใจ!”
“ผมเคยทำให้คุณลำบากใจตอนไหน?”
“โอ๊ย~~~ ยิ่งแก่ก็ยิ่งแข็งแรงจริง ๆ นะเนี่ย!!”
จู่ ๆ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น เขารีบรับสายทันที “จัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
ลูกน้องที่อยู่อีกฝั่งของสายตอบอย่างนอบน้อม “คุณซู หลินชิงชิงถูกทีมของหมอหูพาตัวเข้าโรงพยาบาลประชาชนเมืองฮั่นตงเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ถูกขังอยู่ในห้องเฝ้าสังเกตจิตใจ”
เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของซือเต๋อหลินก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ดี” เขาเอ่ยออกมาสั้น ๆ เพียงคำเดียว ทว่าแววตากลับคมกริบจนชวนให้หนาวสะท้าน
“รีบติดต่อทีมนักข่าวของเรา ให้เตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา จำไว้ ไม่ว่าหลินจ้านจะใช้วิธีไหนก็ตาม ทันทีที่เขาบุกเข้าโรงพยาบาล ให้ถ่ายทอดสดให้ผมทันที!”
ลูกน้องชะงักไป “ถ่ายทอดสดเหรอครับ?”
“ใช่ ถ่ายทอดสด!”
ซือเต๋อหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผมจะให้ทุกคนเห็นกับตาว่าฮีโร่ทหารที่ใคร ๆ พูดถึงคนนี้บุกเข้าไปก่อความวุ่นวายในโรงพยาบาลเพื่อน้องสาวตัวเองอย่างไร ผมจะทำให้หลินจ้านไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก!”