เสียงตะโกนด่าของนายทหารหลายคนที่ถูกบังคับให้ออกจากห้องยังคงก้องอยู่ในทางเดิน
ประตูบานหนาปิดดัง “ปัง” จนแก้วน้ำบนโต๊ะในห้องประชุมสั่นไหวเบา ๆ
ชีหงซานลุกพรวดขึ้นยืน ขาเก้าอี้ครูดพื้นส่งเสียง “เอี๊ยด” แหลมบาดหู หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง นิ้วแต่ละนิ้วกำแน่นจนซีดขาว
“หลิน—จ้าน! อย่าทำเกินไปนัก! คิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้าหรือไง?!”
เขาสะบัดมือไปด้านหลัง แก้วน้ำล้มดัง “กึก” น้ำสาดกระจายบนโต๊ะราวกับรอยแยกที่ถูกมีดกรีด
ทางฝั่งกลุ่มตรวจการเองก็ไม่ได้เป็นปึกแผ่น สมาชิกหลายคนสบตากันแล้วกระซิบกระซาบ
“ทำเกินไปหน่อยแล้ว…นี่มันยังอยู่ในขั้นตอนสอบสวนอยู่เลยนะ ไล่คนออกไปตรง ๆ แบบนี้เลยหรือ?”
“แต่นายทหารพวกนั้นยศไม่ต่ำเลยนะ ล้วนเป็นคนของท่านชีมาหลายปี”
“นี่มันตบหน้าท่านชีกันซึ่ง ๆ หน้าเลยไม่ใช่หรือ?”
“ถ้าสุดท้ายสืบไม่เจอชื่อจริงขึ้นมา พวกเราก็จะโดนกล่าวหาว่า ‘ใช้อำนาจโดยมิชอบ’ กับ ‘ใช้อำนาจแก้แค้นส่วนตัว’ น่ะสิ…”
“เฮ้อ กัปตันเดินหมากนี้เสี่ยงเกินไปแล้ว”
มีคนกดปีกหมวกลงเล็กน้อย สายตาเลื่อนจากภาพฉายไปยังแท่นประธาน ก่อนจะลดเสียงพูดว่า “ผู้บัญชาการสูงสุดกำลังมองอยู่ วิธีการแบบนี้…ไม่ใช่วิธีปกติ”
ผู้บัญชาการสูงสุดเงยหน้าขึ้นจริง ๆ แววตาสงบนิ่ง แต่จับตามองมากกว่าเมื่อครู่อยู่เล็กน้อย
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงใช้นิ้วเคาะฝาแก้วเบา ๆ ราวกับกำลังเตือนว่าให้รู้จักควบคุมขอบเขต
ชีหงซานหัวเราะเยาะแล้วก้าวเข้ามา “หลินจ้าน แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ที่นี่คือห้องประชุมของเขตทหารภาคใต้ ไม่ใช่ที่ดินส่วนตัวของกลุ่มตรวจการพวกแก!
กล้าหามคนของฉันออกไป แกยังเห็นกฎเกณฑ์อยู่ในสายตาบ้างไหม?!”