แถบความคืบหน้าบนจอใหญ่ใกล้จะถึงปลายทางแล้ว ม่านดำค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับแขวนลมหายใจของคนทั้งห้องไว้กลางอากาศ
ทันใดนั้น แสงสีขาวก็วาบขึ้นบนพื้นหลังสีดำ—
“ยังมี!! ยังมีตัวหนังสืออีก!”
“ไม่ใช่จบแล้วเหรอ? เมื่อกี้ฉันเก็บปากกาไปแล้วนะ!”
“ให้ตายสิ รายชื่อเลื่อนจบไปแล้ว ทำไมยังมีตัวหนังสือโผล่มาอีก?”
“ปกติ ปกติ หนังจบแล้วก็ต้องขอบคุณบริษัทนั้นบริษัทนี้ที่ให้การสนับสนุนไม่ใช่เหรอ!”
“เอาละ เลิกพูดเล่นได้แล้ว เงียบก่อน! ดูสิว่าตอนท้ายเขียนว่าอะไร!”
“ขอพูดดักไว้ก่อนนะ—ถึงจะมี ‘คำขอบคุณเป็นพิเศษ’ ก็ยังไงก็คงไม่เกี่ยวกับหลินจ้านหรอก!”
“อย่าเพิ่งพูด! อย่าเพิ่งพูด! ตัวหนังสือกำลังขึ้นมาแล้ว—อย่าพลาดไปสักตัว!”
ทุกคนเอนตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือกดขอบโต๊ะไว้ ข้อนิ้วแต่ละนิ้วซีดขาว
บางคนเลียริมฝีปากที่แห้งแตก บางคนกดหมวกทหารให้ต่ำลงอีก สายตาตรึงอยู่ที่ขอบล่างของจอราวกับตะปู
ในห้องประชุมเหลือเพียงเสียงหัวใจเต้น “ตึก ตึก ตึก” แผ่วต่ำ ราวกับกลองศึกกำลังตีอยู่ชิดแก้วหู
ข้างแท่นประธาน ชีหงซานยังนั่งไขว่ห้าง ท่าทางผ่อนคลาย มุมปากประดับรอยยิ้มเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
เขาใช้นิ้วเขี่ยฝาแก้วน้ำเบา ๆ เกิดเสียง “ติ๊ง” ใสกังวาน
ราวกับกำลังเคาะจังหวะให้กับอารมณ์ดีของตัวเอง
ในตอนนั้นเอง คำบรรยายบรรทัดสำคัญที่สุดก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
—“ขอขอบคุณเป็นพิเศษแก่ผู้บัญชาการใหญ่ของปฏิบัติการครั้งนี้: หัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษหมาป่าศึก—หลินจ้าน”
“……!”
“ผู้—ผู้บัญชาการใหญ่?!”
“หลินจ้าน???!”
“เขาเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษหมาป่าศึกด้วยเหรอ?!”