ทหารเฝ้าประตูสองคนเดินไปที่รถแลนด์โรเวอร์ ยังไม่ทันถามจบว่า “พวกคุณเป็น—”
เงาดำวูบผ่าน ลูกน้องของมิเกลก็จับข้อมือทั้งสองคนดัง “กร๊อบ” ก่อนบิดและกดลงตามแรง
ทั้งคู่ถูกกดลงกับพื้นทันที พานท้ายปืนแข็งเย็นกดลงบนแผ่นหลัง แก้มถูกก้อนหินปูพื้นกดจนเจ็บแปลบ
“มีเหตุ!” ยามรักษาความปลอดภัยเจ็ดแปดคนในคฤหาสน์ถือปืนไรเฟิลกรูกันออกมาจากจุดซ่อนตัวตามระเบียง หลังแนวพุ่มไม้ และข้างสระว่ายน้ำ ล้อมเข้ามาเป็นรูปพัดพร้อมยกปากกระบอกปืนขึ้นเล็ง
“หยุด! พวกคุณเป็นใคร!”
“ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคล แจ้งตัวตนมาเดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยพวกเขา!”
กลางขบวนรถ มิเกลคาบซิการ์ครึ่งมวนลงจากรถอย่างใจเย็น
มีลูกน้องติดอาวุธครบมือยืนอยู่ทั้งซ้ายและขวาของเขา รองเท้าบูตทหารกระทบขั้นบันไดดัง “ตึก ตึก ตึก” จังหวะราวกับเคาะลงกลางอก
“ถอยไป” มิเกลไม่แม้แต่จะมองปากกระบอกปืนที่ล้อมเข้ามา เพียงเอ่ยสองคำอย่างเรียบเฉย
“แกนี่มัน—” หัวหน้ายามยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ตบลงบนไหล่ แขนทั้งข้างแข็งทื่อราวกับชิ้นเหล็กที่ถูกคีบไว้ ขาอ่อนยวบ ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงกับพื้น
ลูกน้องอีกคนยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนท้ายทอยของยามที่เพิ่งถูกกดไว้กับพื้นอย่างไม่ปรานี
“ไอ้หนุ่มอัลเฟรโดไม่ได้บอกพวกแกหรือไง” เขาเพิ่มแรงกดลงไปอีก “คืนนี้ คุณมิเกลมา—รับ—คน?”
ยามคนหนึ่งรูม่านตาหดวูบ จำใบหน้าที่โด่งดังไปทั่วเม็กซิโกซิตีได้
ลำคอตีบตันราวกับมีสำลีอุดอยู่ “คุณ...คุณมิเกลครับ”