เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหกคนที่ล้มอยู่บนพื้น ต่างมีสีหน้าเหม่อลอย มองหน้ากันไปมา
พวกเขายังคงหอบหายใจ บางคนแก้มบวมแดง บางคนกอดท่อนแขนพลางไอไม่หยุด
ถึงกับมีคนหนึ่งหมดสติไปแล้ว มุมปากยังมีคราบเลือดติดอยู่
แต่ตอนนี้ สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดอีกต่อไป หากเป็น——
หัวหน้าโดยตรงของพวกเขา หัวหน้าฝ่ายยามรักษาความปลอดภัยอย่างหม่าจื้อเหวิน กลับยืนอยู่ต่อหน้าทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการซึ่งพวกเขาเพิ่งรุมทำร้ายไปเมื่อครู่
เขายืนตรงในท่าทหาร พร้อมทำคำนับแบบทหารที่ได้มาตรฐานอย่างยิ่ง!
ส่วนทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการคนนั้น กลับเพียงพยักหน้าแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่เจอกันนาน”!
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?!
“หัวหน้าเกา… คนคนนี้มีสถานะอะไรกันแน่?” เจ้าหน้าที่เวรคนหนึ่งที่โดนซ้อมจนหน้าบวมช้ำอดถามไม่ได้ น้ำเสียงสั่นเครือ
“หรือว่า… เคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ?”
“โหดกว่าหน่วยรบพิเศษอีกมั้ง! เมื่อกี้นายเห็นไหมว่าเขาเข้ามาได้ยังไง ลงมือเร็วมาก ฉันยังไม่ทันตั้งตัวเลย!”
“ฉันรู้สึกเหมือน… โดนเขาตบจนกระเด็นไปไกลห้าเมตร…”
“ไหนบอกว่าทหารที่ปลดประจำการแล้วล้วนซื่อ ๆ ไม่ทันคนไง? คนนี้ดุดันเกินไปแล้ว!”
เสียงพูดคุยดังขึ้นระงม ห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่
หลินจ้านยืนอยู่ใต้แสงตะวันยามอัสดง รูปร่างสูงตรงดุจต้นสน ใบหน้าเย็นชา อินทรธนูแบบเก่าบนเครื่องแบบทหารสะท้อนแสงสีทองหม่น
ส่วนหม่าจื้อเหวิน “หัวหน้าฝ่ายหน้าตาย” ที่ทางมหาวิทยาลัยเป็นผู้ฝึกฝนมากับมือ เวลานี้กลับเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน น้ำเสียงต่ำแต่หนักแน่น