บรรยากาศในห้องประชุมแข็งค้างราวกับถูกปูนซีเมนต์ปิดตาย
หัวหน้าเซี่ยเข่าสั่นระริก ริมฝีปากขยับ ใบหน้าซีดเผือด หน้าอกกระเพื่อมแรง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“……”
ไม่มีใครส่งเสียงอีก
ห้องประชุมที่ก่อนหน้านี้ยังอึกทึก บัดนี้กลับเงียบสนิทราวกับป่าช้า
ดวงตาหลายสิบคู่จับจ้องไปยังแท่นประธาน ทุกคนกำลังรอให้หัวหน้าเซี่ยพูด
แต่ในตอนนั้นเอง——
“ฟุด—”
เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งจากสำนักงานบริหารงานก่อสร้างย่นจมูก เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดปากปิดจมูก “กลิ่นอะไรน่ะ?”
“นายได้กลิ่นเหรอ?” เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ขมวดคิ้ว แล้วก็ยกแขนขึ้นบังจมูกโดยไม่รู้ตัว
“เหม็นชะมัด นี่...กลิ่นอะไรเนี่ย?”
“ในห้องประชุมมีกลิ่นฉุนแบบนี้ได้ยังไง? ไฟฟ้าลัดวงจรหรือพรมชื้น?”
“ชื้นบ้าอะไรล่ะ เมื่อกี้ยังไม่มีกลิ่นเลย!”
“เฮ้ เหล่าจาง ไม่ใช่นายใช่ไหม? เมื่อกี้นายไปห้องน้ำมาไม่ใช่เหรอ?”
“ฉัน...ฉันไม่ได้ปัสสาวะเล็ดสักหน่อย! แถมล้างมือแล้วด้วย เข้าใจไหม?!”
“แล้วจู่ ๆ ทำไมถึงมีกลิ่นฉุนขนาดนี้ล่ะ?”
ผู้คนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ
เจ้าหน้าที่หลายคนที่นั่งแถวสำนักงานกำหนดราคาสบตากัน แล้วกระซิบว่า “ลองดมดูสิ ไม่ได้คิดไปเองจริง ๆ กลิ่นฉุนจนแสบจมูกเลย”
“ให้ตายสิ ฉันก็ได้กลิ่น นี่...ท่อแอร์เสียหรือเปล่า?”
“อย่าพูดมั่ว...ดูทางนั้นสิ...”
ใครบางคนชี้นิ้วสั่นระริกไปยังมุมหนึ่งของแท่นประธาน
นายทหารหนุ่มหลายคนจากเขตทหารภาคใต้ก็เริ่มขมวดคิ้ว
บางคนถึงกับดึงคอเสื้อออก ส่วนอีกคนใช้แขนเสื้อปิดจมูกแน่น