หลินจ้านลากฝีเท้าอันหนักอึ้ง มือหิ้วกระเป๋าเอกสารสองใบ ข้างในบรรจุหลักฐานที่เขากับกู่เจิ้นซานตรวจสอบมาตลอดทั้งคืน
เอกสารทุกหน้าเป็นหลักฐานมัดตัว ตัวเลขทุกตัวเปรียบเสมือนกระสุน มากพอจะยิงทะลุคำโกหกของใครสักคน
“ก๊อก ก๊อก—”
หลินจ้านยกมือขึ้น เคาะประตูห้องทำงานของผู้บัญชาการท่าน
“เข้ามา”
ผู้บัญชาการท่านนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไอน้ำยังลอยกรุ่นจากถ้วยชา ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับคมมีด
หลินจ้านเดินเข้าไป วางกระเป๋าเอกสารลงข้างโต๊ะเสียงดัง “ปึง” เสียงหนักอึ้งดังก้องในความเงียบยามเช้าอย่างชัดเจน
“นี่คือเอกสารทั้งหมดที่จัดเรียงไว้เมื่อคืน” เสียงของหลินจ้านแหบพร่า แต่แฝงความเย็นชา “โครงการที่ซือเต๋อหลินรับผิดชอบ แจ้งราคาก่อสร้างเกินจริงมากกว่าสี่เท่า ลดมาตรฐานวัสดุ ลงชื่อรับรองผลทดสอบย้อนหลัง บัญชีไม่ตรงกัน ห่วงโซ่หลักฐานครบถ้วน เพียงพอที่จะเปิดคดีได้”
ผู้บัญชาการท่านไม่ได้รีบเปิดเอกสาร เพียงยื่นมือไปวางลงบนกระเป๋าใบนั้นเบา ๆ เงียบไปหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะมายืนตรงหน้าหลินจ้าน
เขามองหลินจ้าน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “นายจะจัดการอย่างไร?”
หลินจ้านยืดหลังตรง น้ำเสียงแข็งกร้าวดุจเหล็ก “ดำเนินการตามระเบียบและกฎหมาย สั่งหยุดงานทันที ยึดหลักฐาน แล้วจับกุมคน”
ผู้บัญชาการท่านจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นตบไหล่เขาอย่างแรง
“ดี” เขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ตั้งแต่นี้ไป เรื่องนี้นายเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด”