ค่ำคืนล่วงเข้าสู่ดึกสงัด สนามก่อสร้างเงียบสนิท
กู่เจิ้นซานพากลุ่มตรวจการและทีมตรวจสอบบัญชีงานก่อสร้าง
พลิกค้นสมุดบัญชี สัญญา ใบเสร็จ และบันทึกการก่อสร้างที่กองพะเนินเป็นภูเขาตลอดทั้งคืนจนหมดเกลี้ยง
“รายงานผู้การ!” พนักงานตรวจสอบบัญชีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ปัญหาใหญ่เกินไปแล้ว! ใหญ่มาก! แทบทุกรายการค่าก่อสร้างสูงกว่าราคาตลาดอย่างน้อยสี่เท่า!”
กู่เจิ้นซานกระชากบัญชีมาอย่างรวดเร็ว จ้องตัวเลขบนนั้นเขม็ง
“เหล็กเส้นราคาตลาดตันละสามพันแปดร้อย พวกมันกลับเสนอราคาหนึ่งหมื่นสองพัน?! คอนกรีตราคาตลาดลูกบาศก์เมตรละสี่ร้อย พวกมันเสนอหนึ่งพันหกร้อย?! แม้แต่ปูนซีเมนต์หนึ่งถุงยังกล้าบวกราคาถึงสี่เท่า?!”
ผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมที่อยู่ข้าง ๆ ทุบโต๊ะดังปัง กัดฟันกรอด “นี่มันปล้นกันชัด ๆ!”
กู่เจิ้นซานลุกพรวด เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ดังก้องราวฟ้าผ่า “นี่มันกำลังสูบเลือดพวกพี่น้องเรา! กำลังฮุบเงินของประเทศ!”
“ผู้การ พวกเราควรรีบ...” มีคนลองหยั่งเชิง
“รีบอะไรเล่า!” กู่เจิ้นซานเตะเก้าอี้เหล็กข้าง ๆ จนล้มคว่ำ
แผ่นเหล็กกระแทกกำแพงอย่างแรง ส่งเสียงดังสนั่น
เขาหอบหายใจหนัก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แววตาลุกโชนด้วยเพลิงโกรธ
“เรื่องนี้ ผมจะรายงานผู้การด้วยตัวเอง!”
กู่เจิ้นซานทนไม่ไหวอีกต่อไป กลางดึกก็พุ่งออกจากสนามก่อสร้าง หอบเอกสารกองหนาขึ้นรถทหาร “ออกรถ! ไปเขตทหาร!”