“ผมจะพูดอีกครั้ง” ชีหงซานวางมือทั้งสองข้างบนขอบโต๊ะ อกกระเพื่อมขึ้นลง น้ำเสียงเย็นเยียบ
“นี่เป็นปัญหาของหน่วยก่อสร้าง นายเอาเอกสารจากไซต์งานกองโตมาที่นี่เพื่อหาเรื่องฉัน ไม่มีประโยชน์หรอก”
กู่เจิ้นซานก้าวพรวดเข้ามา ร่างทั้งร่างกดขอบโต๊ะจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด “ปัญหาเกิดขึ้นในโครงการสำคัญของเขตทหารภาคใต้ นายเป็นผู้บริหารเขตทหาร
ก็อย่าผลักความรับผิดชอบให้คนอื่น! ใครเป็นคนลงนามร่วมในเอกสารประมูล? ใครเป็นคนเร่งกำหนดการ? นายหนีความรับผิดชอบไม่พ้น!”
“การลงนามร่วมเป็นไปตามขั้นตอน” ชีหงซานจ้องเขา พูดชัดทีละคำ “เข้าใจคำว่าขั้นตอนไหม? ในขั้นตอนมีทั้งหน่วยก่อสร้าง หน่วยควบคุมงาน และหน่วยประมาณราคา
ทุกขั้นตอนมีหลักฐานเอกสารครบถ้วน ข้อไหนเขียนไว้ว่า ‘ฉัน ชีหงซาน ต้องรับผิดแทนหน่วยก่อสร้าง’?”
“หึ” ชีหงซานยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วแตะเครื่องหมายยศบนบ่าของกู่เจิ้นซาน แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลง “ตอนนี้นายกำลังพูดเรื่องความรับผิดชอบกับฉันงั้นหรือ?”
“ฉันก็กำลังพูดอยู่นี่ไง” กู่เจิ้นซานไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว “นายซ่อนตัวอยู่หลังคำว่า ‘หน่วยก่อสร้าง’ นั่นคือการวางแผน ไม่ใช่ความรับผิดชอบ
ตัวหนังสือที่นายลงชื่อ กำหนดการที่นายเร่ง การตัดสินใจที่นายอนุมัติไป—นายหนีไม่พ้น!”
“ฉันจะถามนายอีกครั้ง” จู่ ๆ ชีหงซานก็ลดเสียงลง จ้องตากู่เจิ้นซานตรง ๆ “กู่เจิ้นซาน นายมียศอะไร? กู่เจิ้นซาน ตอนนี้นายมียศอะไร?”
ในห้องพักมีเสียง “กึก” ดังขึ้น ทหารคนหนึ่งเผลอชนแก้วชาล้ม ทุกคนสะดุ้งพร้อมกัน แล้วต่างก็กลั้นเสียงเงียบกริบ