“เป้าหมายไม่มีอาวุธ สติสัมปชัญญะปกติ และอารมณ์มั่นคง”
เมื่อเห็นกำลังเสริมมาถึง ตู้ผิงหัวหน้าทีมก็รีบรายงานสถานการณ์ปัจจุบันของเป้าหมายทันที
เผิงซวี่ตงยืนอยู่ในเขตบัญชาการชั่วคราวภายในสนามบิน สายตาคมกริบราวกับมีด
เขามองภาพที่ส่งกลับมาผ่านวิทยุสื่อสาร ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “สั่งปฏิบัติการ”
“ควบคุมจังหวะให้ดี ห้ามใช้อาวุธปืน ห้ามตะโกน และห้ามทำให้ผู้โดยสารคนอื่นตื่นตกใจ”
“ตู้ผิง พาคนของคุณเข้าล้อมสนับสนุน ส่วนทีมยุทธวิธีของผมจะกดดันจากด้านหน้าและด้านหลัง จับตัวเขาให้ได้”
“รับทราบ!” ตู้ผิงตอบรับอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา ภายในบริเวณทางออกผู้โดยสารขาออกหมายเลขสองของสนามบิน เจ้าหน้าที่เสริมกำลังค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาเป้าหมายอย่างเงียบเชียบราวกับกระแสน้ำ
เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบสองกลุ่มเคลื่อนเข้ามาจากทางเดินทั้งสองฝั่ง ส่วนทีมยุทธวิธีพิเศษที่เผิงซวี่ตงนำมาแบ่งกำลังกันห้าคน ค่อย ๆ รุกเข้าหาหลินจ้านจากด้านหลัง
ทั่วบริเวณเงียบงัน บรรยากาศเย็นเยียบราวกับจะแข็งตัว
หลินจ้านยังคงยืนอยู่ที่เดิม มือทั้งสองข้างปล่อยลงตามธรรมชาติ แววตาเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำแข็ง
“ยืนยันแผนควบคุม” เสียงของเผิงซวี่ตงดังผ่านหูฟังไปถึงทุกคน “เจ้าเหลย เฉินยวน เข้าล้อมจากสองฝั่ง ตู้ผิงสนับสนุนแนวหน้า ที่เหลือตามเข้าไป ระวังมือของเขาไว้”
“ลงมือ!”
ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง เจ้าหน้าที่กว่าสิบคนก็ออกแรงพร้อมกัน แทบจะในเวลาเดียวกันพุ่งเข้าใส่หลินจ้าน!
หลินจ้านเบิกตากว้าง เท้ากดลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนก้าวหลบเฉียงไปข้างหน้าแล้วถอยกลับ ศอกซ้ายพุ่งกระแทกใส่เจ้าเหลยที่เข้าถึงตัวเร็วที่สุด!