“ผู้อำนวยการเทา ผู้อำนวยการเทา รถถังข้างนอกล้อมโรงพยาบาลไว้หมดแล้ว……”
“นี่เขาไม่คิดจะไปแล้วหรือไง????”
แพทย์คนหนึ่งรีบรุดเข้ามาอย่างลนลาน รายงานด้วยเสียงสั่นเครือ
ผู้อำนวยการเทาไม่ตอบ
เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน มือทั้งสองสั่นเทาขณะกุมแก้วชา น้ำชาเย็นชืดไปนานแล้ว แต่ฝ่ามือกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ
นอกหน้าต่างมีรถถังหลักแบบ 99 แล่นผ่านมาทีละคัน สายพานส่งเสียงบดขยี้พื้นคอนกรีต ราวกับวินาทีถัดไปมันจะบดเข้ามาในห้องทำงานแห่งนี้ และบดทุกอย่างให้แหลกเป็นผุยผง
เขารู้ว่าวันนี้เรื่องนี้บานปลายใหญ่โตแล้ว
ไม่ใช่แค่ใหญ่โต แต่ใหญ่โตจนฟ้าจะถล่มลงมาแล้ว
เมื่อครู่เจ้าของซูยังบอกให้เขาอย่าตื่นตระหนก บอกว่าไปหาคนมาช่วยแล้ว
ดูเหมือนไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ไม่เพียงรถถังจะแล่นเข้ามา ยังมีทหารจากกองพลผสมที่ 7 จำนวนมากเดินขวักไขว่ไปตามถนนสายหลักของโรงพยาบาลอย่างองอาจ
ผู้อำนวยการเทาพึมพำ ใบหน้าซีดเผือด “ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้บอกหรือว่าคำสั่งจากเขตทหารส่งลงมาแล้ว แล้วทำไม……ทำไมรถถังพวกนี้ถึงไม่ขยับเลยสักนิด!!!?”
ผู้อำนวยการเทาไม่ใช่คนโง่ เขาสามารถนั่งตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลจิตเวชชิงซานได้ ย่อมไม่ใช่คนไร้ความสามารถที่รู้จักแต่ประจบประแจง
แต่สถานการณ์ในวันนี้หลุดพ้นจากการควบคุมของเขาไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
รถถังคันหนึ่ง ทหารหน่วยรบพิเศษติดอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่ง กำลังเข้าประจำการในโรงพยาบาลจิตเวชอย่างเปิดเผย……