“บี๊บ——บี๊บ——”
หน้าประตูใหญ่ของกองบัญชาการกองพลผสมอาวุธหนักที่เจ็ด รถบัญชาการทหารระดับสูงคันหนึ่งซึ่งติดตราประจำเขตทหารแล่นพรวดเข้ามาจอด
ประตูรถเปิดออก พลเอกชีหงซานใบหน้าเขียวคล้ำ สวมเสื้อคลุมทหาร สายตาคมกริบราวสายฟ้า ก้าวเข้าสู่กองบัญชาการทีละก้าว
“ทุกคนในกองบัญชาการ ตั้งแถวรับคำสั่ง——ผู้บัญชาการมาแล้ว!”
ทหารเฝ้าประตูยืนตรงทำความเคารพทันที เสียงขานรับดังกึกก้อง อาคารปฏิบัติการทั้งหลังพลันเงียบสงัดราวผืนน้ำนิ่ง
นั่นคือผู้บัญชาการเขตทหารภาคใต้เชียวนะ
แม้แต่ผู้การกองพลผสมที่ 7 ก็ยังมีชั้นยศห่างจากชีหงซานหลายขั้น
“กู่เจิ้นซานอยู่ไหน?” เสียงของชีหงซานดังกึกก้องราวฟ้าร้อง กดดันจนคนแทบหายใจไม่ออก
“รายงานผู้บัญชาการ! ผู้การอยู่ในห้องบัญชาการครับ!” นายทหารฝ่ายเสนาธิการรีบตอบ
“เรียกเขาออกมา! เดี๋ยวนี้! ตอนนี้! ทันที!!!”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการที่ยืนอยู่ข้างชีหงซานรีบกล่าวตำหนิขึ้นมาทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา ผู้การกู่เจิ้นซานก็รีบร้อนออกมาจากกองบัญชาการ หมวกทหารยังสวมไม่เรียบร้อย ฝีเท้าดูวุ่นวายเล็กน้อย
“ผะ...ผู้บัญชาการ! ทำไมท่านถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ ไม่แจ้งล่วงหน้าสักคำ ผมจะได้จัดเตรียมการต้อนรับ...”
“ต้อนรับ???”
ชีหงซานสะบัดมือเขาออก จ้องเขม็งด้วยความเดือดดาล “ถ้าฉันไม่มา นายคงเตรียมถล่มโรงพยาบาลชิงซานทั้งแห่งให้ราบใช่ไหม?!”
“ตอนนี้นายยังเห็นเขตทหารภาคใต้ของเราอยู่ในสายตาบ้างไหม???”
“ยังฟังคำสั่งของเราอยู่หรือเปล่า???”
ใบหน้าของกู่เจิ้นซานซีดเผือดในพริบตา เหงื่อเย็นไหลพราก
“ผู้บัญชาการ โปรดฟังผมอธิบายก่อน——”