การปรากฏชื่อของหลินจ้าน เปรียบเสมือนระเบิดที่ดังสนั่น ทำให้ทั้งห้องประชุมสั่นสะเทือนไปหมด
เสียงที่เมื่อครู่ยังลังเล รอดูสถานการณ์ แถมยังแอบสะใจ ต่างเงียบกริบลงในชั่วพริบตา
เหนือแท่นประธาน ตัวอักษรบนจอใหญ่ที่ประทับแน่นราวกับเหล็กเผาไฟยังคงลอยเด่นอยู่:
——“ขอขอบคุณเป็นพิเศษต่อผู้บัญชาการใหญ่ของปฏิบัติการครั้งนี้: หัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษหมาป่าศึก——หลินจ้าน”
อากาศราวกับหยุดนิ่ง ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
ผู้บัญชาการสูงสุดเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตากวาดมองทั่วทั้งห้อง
เขามองหลินจ้านก่อน แววตาเผยอารมณ์บางอย่างอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก——
ไม่ใช่แค่ความสุขุมเยือกเย็น แต่เป็นความชื่นชม กระทั่งความเคารพ
จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปจับจ้องชีหงซาน
ชั่วขณะนั้น สายตาคู่นั้นราวกับคมดาบสองเล่ม แทงตรงเข้ากลางอกของชีหงซาน
แผ่นหลังของชีหงซานแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเขียว
เขาขยับก้นอย่างไม่รู้ตัว อยากนั่งหลังตรง แต่กลับทำไม่ได้
นายทหารหลายคนจากเขตทหารภาคใต้ที่นั่งอยู่ข้างเขามองหน้ากัน ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
คนหนึ่งอดไม่ได้ ขยับหนีไปด้านข้างเงียบ ๆ ครึ่งนิ้ว ราวกับกลัวจะโดนพายุลูกนี้พัดพาไปด้วย
“ฮืด...” ใครบางคนสูดปากเบา ๆ
“จบแล้ว...ครั้งนี้ท่านชีคงแก้ตัวยังไงก็ไม่ขึ้น”
“หลักฐานครบถ้วนขนาดนี้ คลิปก็ชัดแจ๋วขนาดนี้ ยังจะล้างความผิดยังไงได้อีก?”
“คราวนี้แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดเจนแล้ว ถ้ายังนั่งอยู่ด้วยกันต่อ ก็มีแต่จะถูกฝังไปด้วยกัน”
นายทหารในห้องประชุมแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยสัญชาตญาณ