“พวกคุณกำลังค้นอะไรกัน?”
เสียงทุ้มเย็นชาพลันดังขึ้นหน้าห้องเก็บเอกสารของสำนักงานศึกษาธิการ
ทุกคนชะงักไปพร้อมกัน
เสียงเคาะแป้นพิมพ์หยุดลงฉับพลัน มือของต้ายยังค้างอยู่กลางอากาศ
ข้อมูลพื้นฐานของซูอวิ๋นเยาเพิ่งถูกเรียกขึ้นมา บนหน้าจอแสดงหมายเลขผู้เข้าสอบ วันเดือนปีเกิด และข้อมูลครอบครัวของเธอ โดยมีหมายเลขเดียวกับของหลินชิงชิงปรากฏเด่นชัดอยู่ในนั้น
ที่ประตูมีชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า ยืนอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่รีดเรียบกริบ สีหน้าเย็นชา แววตาคมกริบราวกับใบมีด
ผู้อำนวยการ — เจ้าเจิ้งกั๋ว
“ผมถามพวกคุณอยู่!” เขาขึ้นเสียง “ใครอนุญาตให้พวกคุณเรียกข้อมูลพวกนี้ออกมา?”
บรรยากาศในห้องราวกับแข็งค้างไปในพริบตา
เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดสักคำ คนสองสามคนที่กำลังล้อมอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นต้ายที่ยืนอยู่ด้านใน
ในสถานการณ์แบบนี้ ใคร ๆ ก็ต้องรีบรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ก่อนทั้งนั้น...
“เรียนผู้อำนวยการ ผมเองครับ” ต้ายยืนตัวตรง น้ำเสียงสงบนิ่ง
“แกหรือ?” เจ้าเจิ้งกั๋วขมวดคิ้วแน่นแล้วก้าวเข้ามา “ตอนนี้แกอยู่ฝ่ายไหน?”
“ฝ่ายตรวจสอบบัญชีและการเงินครับ”
“แกค้นข้อมูลการเข้าเรียนตรงของนักเรียนไปทำไม? แกมีสิทธิ์อะไร?”
ต้ายไม่ถอย
“ผมพบปัญหาครับ”
“ปัญหา?” เจ้าเจิ้งกั๋วหัวเราะเยาะ “ปัญหาอะไร? คนทำงานฝ่ายการเงินอย่างแกมีสิทธิ์ตัดสินหรือว่าอะไรเป็นปัญหา?!”