“พี่ชาย……”
หลินชิงชิงพึมพำเสียงเบา แล้วหดตัวเข้าหากันอีกนิด
หลินจ้านนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนึ่งลูบผมเธอเบา ๆ ส่วนอีกมือประคองไหล่เธอให้ยกขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เธอเอนตัวได้สบายขึ้น
หน้าผากของเธอยังมีเหงื่อซึม เปลือกตาสั่นไหว ราวกับกำลังดิ้นรนอยู่ในความฝัน
ชุดทหารตัวนั้นถูกเขาพับเก็บเรียบร้อย แล้ววางไว้บนชั้นบนสุดของตู้เสื้อผ้า เขาไม่อยากให้เธอเห็นมันอีก ไม่อยากให้เธอถูกกระทบกระเทือนแม้แต่น้อย
ตลอดทั้งคืน เส้นประสาทของเธอตึงเครียดจนแทบขาดผึงแล้ว
“วางใจเถอะ พี่จะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังพูดกับน้องสาว และก็เหมือนพูดกับตัวเอง
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เป็นต้าย
หลินจ้านก้มมองน้องสาว เห็นว่าเธอเหมือนจะหลับลึกแล้ว จึงลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบแล้วปิดประตู
ลมกลางคืนยังพัดโชยอยู่ในลานบ้าน
เขาปัดหน้าจอรับสาย
“หัวหน้าหลิน สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นนิดหน่อย” ต้ายกดเสียงต่ำ น้ำเสียงหนักอึ้ง “ตอนนี้คุณสะดวกไหมครับ”
“ว่ามา”
“คุณฟังผมพูดให้จบก่อนนะครับ อย่าเพิ่งวู่วาม”
หลินจ้านขมวดคิ้ว “นายสืบเจออะไรแล้ว”
“เอกสารการรับเข้าเรียนของชิงชิง พวกเราหาเจอแล้ว แต่เปิดเผยไม่ได้”
“ทำไม”
“ถ้าเปิดเผย ผมคงต้องเก็บของออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
ต้ายไม่ปิดบังแม้แต่น้อย “พวกเราพบว่าเลขที่การเข้าเรียนตรงของชิงชิงกับของซูอวิ๋นเยาเป็นเลขเดียวกัน มีชื่อสองคนอยู่ภายใต้เลขนั้น พูดอีกอย่างคือมีคนเข้าไปแทรกแซงระบบ แต่เรื่องนี้อยู่นอกเหนืออำนาจที่ผมจะเข้าไปยุ่งได้”