“ทุกท่าน กรุณากลับไปนั่งที่ การประชุมดำเนินต่อ” เสียงพิธีกรดังก้องขึ้นจากลำโพงอีกครั้ง
ปลายเสียงยังสั่นอยู่เล็กน้อย แสงไฟแต่ละลำสาดลงมา ขาวจ้าจนแสบตา ฝูงชนลุกขึ้นแล้วนั่งลง เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นดังเป็นระลอก ราวกับมีดลากครูดไปบนพื้น
พิธีกรพลิกเอกสารกำหนดการประชุมหนึ่งหน้า ก่อนเงยหน้ามองไปทางขวา “หัวหน้าเซี่ยจากสำนักงานบริหารงานก่อสร้าง กรุณาแสดงจุดยืนเกี่ยวกับหลักฐานของกลุ่มตรวจการอีกครั้ง—หลักฐานชัดเจนหรือไม่”
ห้องประชุมราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอเอาไว้ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของหัวหน้าเซี่ยพร้อมกัน
หัวหน้าเซี่ยยันมือทั้งสองข้างกับโต๊ะ ข้อนิ้วส่งเสียงกรอบแกรบ เขาเงยหน้าขึ้น เหงื่อเม็ดเล็กซึมบนหน้าผาก ลำคอราวกับมีก้อนหินอุดอยู่
เขากลืนน้ำลาย เสียงแข็งกระด้าง “ยืน—ยันว่ายืนยัน”
“ยืนยันหรือครับ” พิธีกรถามย้ำ ราวกับรอเสียงค้อนครั้งสุดท้าย
“ยืนยัน!” หัวหน้าเซี่ยเน้นคำหนักแน่นกว่าเดิม “หลักฐานที่กลุ่มตรวจการนำเสนอมีมูล”
“ฮือฮา—” คลื่นเสียงอุทานซัดขึ้นจากใต้เวที ราวกับคลื่นทะเลโถมขึ้นถึงเพดาน ก่อนจะกระแทกกลับลงมาใส่ฝูงชน
“จบแล้ว จบแล้ว คราวนี้ระเบิดตัวเองของจริง!”
“เขาบ้าไปแล้วหรือไง นี่มันโครงการอุตสาหกรรมทางทหารนะ!”
“ยอมรับว่าหลักฐานมีมูล แบบนี้ก็รอใส่กุญแจมือได้เลยไม่ใช่หรือไง”
“เขาหนีไม่พ้น เพื่อนร่วมงานก็อย่าหวังว่าจะหนีรอด!”
“พอพลิกสาวโซ่ทั้งเส้น ทั้งขั้นอนุมัติ ผู้ควบคุมงาน ผู้ตรวจสอบซ้ำ แล้วก็การสุ่มตรวจ ล่มกันหมด!”