ย่านการเงินของเม็กซิโกซิตี้ แสงสนธยาคล้ายแผ่นเหล็กอุ่น ๆ ปกคลุมอยู่เหนือเมือง
สุดถนนปาเซโอเดลาเรฟอร์มา ตึกกระจกสูงเรียงรายสลับซับซ้อน
ในสำนักงานชั้นสูงของตึกแห่งหนึ่งในย่านซีบีดี เสียงดนตรีทุ้มต่ำพร้อมจังหวะกลองดังกระหึ่ม
วิสกี้กระทบน้ำแข็งส่งเสียงแผ่วเบา ชายที่มีรอยสักรูปพระแม่มารีสลับกับกะโหลกเต็มแขนนั่งพิงหน้าต่างอยู่ครึ่งตัว
นิ้วคีบซิการ์ไว้ ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของบั้นท้ายเลขานุการอย่างไม่อยู่สุข
ชายคนนั้นสวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บเนี้ยบคม เสื้ออกเปิดอ้า สร้อยห้อยลงมาถึงกระดูกอก
เขาชื่อมิเกล “ไฮยีนา” เคยคลุกคลีอยู่แถบชายแดนเหนือ และเคยรับหน้าที่ “แก้ปัญหา” ให้ตระกูลใหญ่หลายตระกูลในภาคกลาง
“คุณคะ กำหนดการคืนนี้—” เลขานุการเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“แน่นอนว่าต้องหาอะไรตื่นเต้น ๆ ทำสิ!” มิเกลแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันครอบสีเงินเรียงเป็นแถว
—“ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ”
โทรศัพท์ดาวเทียมบนโต๊ะสั่นขึ้น ชื่อสายเรียกเข้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นว่า “ขึ้นต้นด้วย +86”
แววตาของมิเกลหดวูบ ความไม่ใส่ใจทั้งหมดเลือนหายไปในพริบตา
เขาบี้ซิการ์ดับ สะบัดข้อมือผลักมือเลขานุการออก แล้วชี้นิ้วไปที่ประตู
“ไสหัวออกไป”
เลขานุการสะดุ้งเฮือก คว้าแฟ้มเอกสารแล้วรีบเดินออกไป
มิเกลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายก่อนจะกดรับสาย เขากดเสียงให้ต่ำลงสุด ๆ “...พี่จ้าน?”
“ใช่” เสียงจากปลายสายพูดภาษาจีนอย่างชัดถ้อยชัดคำ สุขุมและกระชับ “น้องชาย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”