“ยืนยันแล้วหรือ”
ราตรีมืดมิด ภายในย่านวิลล่าหรูของเมืองฮั่นตงมีแสงไฟสว่างไสว
ในคฤหาสน์สามชั้นของตระกูลซู ซือเต๋อหลินนั่งอยู่บนโซฟา เอนกายพิงแก้วไวน์แดง แววตาเย็นเยียบ
เลขานุการที่ยืนอยู่ข้างกายพยักหน้าอย่างนอบน้อม “ยืนยันแล้วครับ หลินชิงชิงถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาอย่างเป็นทางการแล้ว โรงพยาบาลจิตเวชชิงซานบันทึกข้อมูลเรียบร้อย
เอกสารทุกอย่างดำเนินการผ่านช่องทางเร่งด่วน เสร็จเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว
สถานะที่ระบุในตอนนี้คือ—ผู้ป่วยที่มีแนวโน้มผิดปกติทางจิตขั้นรุนแรง”
ซือเต๋อหลินแกว่งแก้วไวน์เบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ดีมาก”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าราวกับได้ตัดสินชะตาชีวิตใครบางคนไปแล้ว
“วันนี้หลินจ้านไปชิงซานหรือ” เขาถามต่อ
“ไปครับ” เลขานุการตอบฉะฉาน “แต่ไม่ได้เข้าไป ทางชิงซานคุมเข้มเรื่องการเข้าออก
นอกเวลาเยี่ยม ห้ามเข้าโดยเด็ดขาด รปภ.ก็ได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่มีใครเปิดประตูให้เขา”
“หึ” ซือเต๋อหลินหัวเราะเสียงต่ำ “เขาร้อนใจแล้วหรือ”
แค่ทหารปลดประจำการกระจอก ๆ คนหนึ่ง ยังคิดจะมาเล่นกับฉันหรือไง
“คงร้อนใจจนแทบบ้าแล้วครับ” เลขานุการพูดอย่างสงบนิ่ง “แต่...ตอนนี้ไม่มีใครสงสารเขาหรอกครับ”
“หืม?”
เลขานุการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเปิดหน้าโทรศัพท์ แตะเข้าไปดูหัวข้อยอดนิยมกับช่องแสดงความคิดเห็น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า