“เอาละ” หลินจ้านเอ่ยเสียงต่ำ ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
เขาหันไปมอง สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ผู้อำนวยการเทา
ชายคนนั้นยิ้มจนมุมปากแทบฉีก ยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน พลางปรบมือและพูดจาเยาะเย้ย ท่าทางราวกับมั่นใจว่าตัวเองชนะแล้ว
หลินจ้านไม่พูดไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็พุ่งวูบไปข้างหน้า
“เฮ้ นายทำอะไร—”
เสียงของผู้อำนวยการเทาขาดห้วงไปทันที
ปัง!!!
เขารู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน ก่อนจะถูกแรงมหาศาลกดไหล่ลง กระแทกพื้นอย่างแรง!
“โอ๊ย ๆ เจ็บ ๆ! นายบ้าไปแล้วเหรอ? ทำอะไรของนาย?!”
ผู้อำนวยการเทาทรุดเข่าลงบนพื้นกระเบื้องตรงทางเดิน คางกระแทกจนเขียวช้ำ
เขาร้องโหยหวน “หลินจ้าน นายบ้าไปแล้ว! ทำอะไรของนาย? คิดจะลักพาตัวผู้อำนวยการหรือไง? รู้ไหมว่านี่เรียกว่าอะไร? การกักขังโดยผิดกฎหมาย เข้าใจไหม?!”
แต่หลินจ้านไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย สีหน้าเย็นชา จับแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายบิดไพล่หลัง แล้วมัดรวบอย่างคล่องแคล่ว ราวกับกำลังจัดการเชลย
หมอและพยาบาลที่อยู่ไกลออกไปมองด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว
“ให้ตายเถอะ... เขาลงมือจริง ๆ เหรอ?” นักข่าวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงมุมบันได กล้องในมือแทบจะถือไม่อยู่ นิ้วที่กดชัตเตอร์ยังสั่นระริก
“รีบหยุดถ่ายเถอะ ไม่กลัวตายหรือไง?” นักข่าวหญิงที่อยู่ข้าง ๆ กระชากแขนเขาอย่างแรง
“เห็นสายตาเขาไหม? นั่นมันสายตาของคนที่กล้าฆ่าคนจริง ๆ!”