“ฮัลโหล ใช่พลตรีเฉินหรือเปล่าครับ ผมซือเต๋อหลิน!”
เฉินปิงเจิ้ง รองผู้อำนวยการหน่วยปฏิบัติการแห่งเขตทหารภาคใต้ เพิ่งเดินออกจากห้องประชุม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน เขาขมวดคิ้วแล้วกดรับสาย
“เจ้าของซู?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาเช่นเคย
“พลตรีเฉิน! ทางนี้มีเหตุฉุกเฉิน ผมจำเป็นต้องรายงานข้ามลำดับขั้น!” ซือเต๋อหลินพูดอย่างร้อนรน แทบจะใส่อารมณ์ลงไปในน้ำเสียง
“เขตทหารภาคใต้ของพวกคุณไม่ได้ออกคำสั่งให้กองพันที่ 7 ถอนกำลังไปแล้วหรือครับ?!”
“ใช่” เฉินปิงเจิ้งตอบเสียงขรึม “คำสั่งส่งผ่านช่องทางยุทธวิธีเข้ารหัสแล้ว โดยผู้การกู่เจิ้นซานแห่งกองบัญชาการเป็นผู้สั่งด้วยตัวเอง และมีการบันทึกไว้เรียบร้อย”
ซือเต๋อหลินยืนยันอีกครั้งว่าเขตทหารภาคใต้ได้ออกคำสั่งไปแล้วจริง ๆ
“แต่ตอนนี้ล่ะ!” ซือเต๋อหลินฟาดโต๊ะอย่างแรง จนโทรศัพท์แทบกระเด็น
“รถถังของพวกคุณ! ขับตรงเข้าไปในประตูโรงพยาบาลชิงซานเลย! ผมเห็นกับตาตัวเอง! พลตรีเฉิน คุณแน่ใจนะว่าคำสั่งที่พวกคุณออกไปคือคำสั่งถอนกำลัง
ไม่ใช่สัญญาณให้บุกโจมตี?!”
สีหน้าของเฉินปิงเจิ้งเปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงต่ำลงหลายระดับ
“เจ้าของซู ผมรู้ว่าคุณมีความสัมพันธ์กับผู้บังคับบัญชาของเรา
แต่เรื่องนี้เป็นคำสั่งทางทหาร ล้อเล่นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
คุณว่าอะไรนะ? รถถังขับเข้าไปในโรงพยาบาล?”
“จริงแท้แน่นอน!” เสียงของซือเต๋อหลินสั่น แต่ยืนยันอย่างหนักแน่น
“กำแพงด้านใต้ของโรงพยาบาลชิงซานถูกชนพังแล้ว รถถังรุ่น 99 คันหนึ่งขับบดเข้ามาตรง ๆ
ข้างหลังยังมีทหารถือปืนตามมาด้วย! ลูกน้องผมเห็นกับตา แม้แต่กล้องวงจรปิดก็ถูกพวกมันตัดสัญญาณ!”