“วางใจได้เลย ผู้อำนวยการเทา เรื่องนี้ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
เสียงของซือเต๋อหลินดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจและสุขุม
“ผมทักทายทางนั้นไว้แล้ว เขตทหารภาคใต้สั่งการด้วยตัวเอง กองพันที่ 7 หานตงจะถอนกำลังทันที
เชื่อเถอะ อีกไม่นานรถถังพวกนี้ก็จะหายไปจากโรงพยาบาลชิงซาน...”
เวลานี้ผู้อำนวยการเทานั่งอยู่ในห้องทำงาน ไขว่ห้าง สีหน้าเผยความผ่อนคลายที่ไม่ได้เห็นมานาน เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ฟังซือเต๋อหลินพูดไปพลางพยักหน้าอย่างพอใจ
“เจ้าของซูนี่เก่งจริง ๆ ครับ...” เขาจิบชา แสร้งถ่อมตัวพลางประจบเอาใจ
“แค่พูดคำเดียว กองกำลังรถถังก็ขยับตามได้เลย ทั้งทหารข้างนอกนั่นก็ตะโกนเสียงดังน่ากลัวเสียเหลือเกิน
สุดท้ายก็ยังต้องฟังคำพูดของคุณคำเดียว...ถึงกับส่งกองทัพกลับไปได้เลยหรือครับ?
เจ้าของซู เมืองฮั่นตงนี่ก็ยังเป็นคุณที่มีอำนาจตัดสินใจอยู่ดี!”
ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบา ๆ “จะบอกว่าขยับได้ก็เกรงใจไปหน่อย ต้องดูด้วยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ถ้าเป็นคนอื่นมาขอ ฉันอาจไม่ช่วยก็ได้
แต่พวกเดียวกันทั้งนั้น ฉันไม่มีทางปล่อยให้คุณต้องถูกเอาเปรียบหรอก”
ผู้อำนวยการเทารู้สึกว่าหลังตรงขึ้นมาหลายส่วน ในใจก็โล่งอกขึ้นมาสักที
“เดี๋ยวผมจะไปจัดการไอ้คนบ้าอย่างหลินจ้านเดี๋ยวนี้! อาศัยบารมีคนอื่นแล้วมากำเริบเสิบสาน ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่เป็นถิ่นของใคร” ผู้อำนวยการเทาแค่นหัวเราะพลางลุกขึ้น กำลังจะสั่งให้คนลงมือ