“สลับขึ้นจอใหญ่”
เจ้าหน้าที่กดปุ่มลัด หลอดโปรเจกเตอร์ส่งเสียง “หึ่ง” แล้วสว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม
หน้าจอแล็ปท็อปขยายเต็มผนังด้านหน้าในทันที
หน้าต่างที่เปิดอยู่คือหน้าจอค้นหาจากฐานข้อมูลพื้นฐานของเขตทหารที่เพิ่งใช้เมื่อครู่
คอลัมน์ด้านซ้ายเป็นช่องข้อมูลที่กรอกไว้แล้ว — [ชื่อ: หลินจ้าน]
[วันเดือนปีเกิด: ××××××]
[เลขบัตรประชาชน: ××××××××××××××××]
[วันเข้าประจำการ: ปี×× เดือน×]
[อัตรากำลังเริ่มต้น: ××] ตรงกลางเป็นบันทึกการค้นหาสามครั้ง ส่วนที่สะดุดตาที่สุดคือบรรทัดตัวหนาด้านล่างสุด —
[ผลการค้นหา: ไม่พบข้อมูล]
[คลังภาพประวัติย้อนหลัง: ไม่พบข้อมูล]
[เครื่องหมายแสดงการมีอยู่ของข้อมูลการได้รับเครื่องราชฯ: ไม่พบข้อมูล]
ตัวอักษรสีดำสามบรรทัดบนหน้าจอเย็นชาราวกับตะปูสามดอก ตอกใส่สายตาของทุกคนตรง ๆ
ความเงียบดำเนินไปชั่วครู่ ก่อนเสียงหัวเราะเยาะ เสียงแค่นหัวเราะ และเสียงเคาะโต๊ะจะดังขึ้นพร้อมกัน
“เอาหน้าจอว่าง ๆ มาให้พวกเราดูเหรอ?”
“อะไร พวกนายคิดว่าพวกเราแก่จนอ่านหนังสือไม่ออกหรือไง?”
“เห็นชัดหรือยัง? เขียนไว้แจ่มแจ้งเลยว่า — ไม่มีข้อมูล!”
“ท่านหัวหน้าคณะหลิน คงไม่ได้คิดจะบิดขาวเป็นดำหรอกนะ?”
“ไม่มีข้อมูล แล้วจะให้พวกเราดูอะไร? ดูเลขบัตรประชาชนนายหรือไง? ผมก็มีเลขบัตรประชาชนเหมือนกัน ขยายเต็มผนังก็เป็นแค่ตัวเลขชุดหนึ่ง!”
“หึ ๆ นี่น่ะหรือ ‘หลักฐาน’ ที่ว่า?”
“แสดงได้เหมือนจริงมาก ฝีมือระดับมืออาชีพ! จองตั๋วเครื่องบินไปเวนิสตอนนี้เลยดีกว่า”
นายทหารคนหนึ่งฟาดปากกาลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงเก้าอี้
แล้วกลอกตาขึ้นอย่างเบื่อหน่าย “ผมขอประกาศ — การนำเสนอหลักฐาน จบลงแล้ว”
คนข้าง ๆ รับคำทันที “แยกย้าย ๆ กลับไปทำงานจริงกันเถอะ”
“ใช่ อย่าทำให้งานก่อสร้างล่าช้าเลย เขตทหารภาคใต้ของเราไม่ได้มาเป็นตัวประกอบในรายการวาไรตี้ให้พวกนาย”