“หน่วยทหารฝ่ายไซเบอร์ ออกมา!”
กู่เจิ้นซานตวาดเสียงลั่น เสียงดังราวค้อนเหล็กฟาดลงบนพื้น
สะท้อนก้องไปทั่วผนังทั้งสี่ด้านของห้องประชุม
นักรบไซเบอร์สองนายในชุดพรางดิจิทัลเร่งฝีเท้าจากแถวหลังเข้ามา อุปกรณ์พกพาสำหรับเจ้าหน้าที่บนอกส่องแสงเย็นเยียบ
“รีบตรวจสอบให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!” กู่เจิ้นซานชี้ไปยังภาพฉาย “เมื่อครู่เบราว์เซอร์ขึ้น 404 ซ้ำไปซ้ำมา สงสัยว่าเครือข่ายมีปัญหา รีบเปิดเส้นทางให้ผมเดี๋ยวนี้!”
“รับทราบ!” นักรบทั้งสองขานรับพร้อมกัน ท่าทางคล่องแคล่วฉับไว นายหนึ่งก้มต่อเข้ากับพอร์ตสวิตช์แยกเครือข่าย ส่วนอีกนายกางแผงทดสอบลิงก์แบบพกพาออกมาแล้ว
เขาสะบัดข้อมือเบา ๆ สายไฟเบอร์ก็ดีดเข้าช่องเชื่อมต่อดัง “กึก” ไฟแสดงสถานะกะพริบติดกันสามครั้ง
“ท่านหลิน” นักรบผู้เป็นหัวหน้าทีมเงยหน้าขึ้น ท่าทีสุภาพเรียบร้อย “ขอทราบได้ไหมครับว่าเมื่อครู่ท่านเข้าเว็บไหน ช่วยบอกชื่อโดเมนกับเส้นทางอีกครั้งได้ไหมครับ?”
หลินจ้านบอกที่อยู่เว็บออกมาเป็นชุด พอนักรบได้ยินที่อยู่เว็บ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที
เขาไม่ซักถามอะไรเพิ่ม นิ้วมือรัวพิมพ์บนอุปกรณ์ “สลับลิงก์ เปลี่ยนจากเครือข่ายภายในเป็นเครือข่ายระหว่างประเทศแบบแยกวง นโยบาย: เชื่อมต่อตรงผ่านบัญชีอนุญาต ให้ DNS ตรวจสอบกับเซิร์ฟเวอร์หลัก ปิดพร็อกซีโปร่งใส ห้ามเก็บแคชในเครื่อง”
การทำงานเป็นขั้นตอนอย่างมืออาชีพ แม้นายทหารจากเขตทหารภาคใต้ที่อยู่ด้านล่างจะไม่รู้เลยว่านักรบไซเบอร์สองนายกำลังทำอะไรอยู่
แต่เพราะเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานความปลอดภัยของฝ่ายตนเอง จึงไม่มีใครเข้าไปขัดขวาง
“สลับเสร็จแล้ว!” นักรบอีกนายรายงานทันที “ท่านหลิน รบกวนลองอีกครั้งครับ!”
หลินจ้านไม่พูดให้เสียเวลา เขากลับไปยืนหน้าแผงควบคุมสัมผัส แตะเบา ๆ แล้วกดรีเฟรช
เพียงสองวินาที สีฟ้าสุขุมนุ่มนวลก็แผ่คลุมทั่วผนังฉายภาพ ราวทะเลที่ถูกแสงยามเช้าสาดส่อง
ด้านบนมีตรากิ่งมะกอกกับบลูสตาร์ที่คุ้นตา แบนเนอร์เรียบง่าย ตัวเลือกภาษาอันหลากหลายชัดเจน และหัวข้อเด่นสะดุดตาอยู่ตรงกลาง
ในห้องประชุม มีคนสูดหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว