ฐานข้อมูลพื้นฐานถูกค้นหาติดต่อกันหลายรอบ ทว่าผลลัพธ์ยังคงแสดงข้อความเย็นชา “ไม่พบบันทึก”
บรรยากาศทั่วทั้งห้องประชุมถูกจุดให้ปะทุขึ้นอย่างสิ้นเชิง
ชีหงซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ เปลือกตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับจระเข้เฒ่าที่ซุ่มอยู่ในกระแสน้ำเชี่ยว แววตาฉายประกายยินดีอย่างเจ้าเล่ห์และอันตราย
—โอกาสมาแล้ว
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ใช้นิ้วชี้เคาะที่วางแขนเก้าอี้ ก่อนส่งสายตาลับ ๆ ให้ลูกน้องคนสนิทไม่กี่คนที่นั่งอยู่ข้างกาย
ลูกน้องคนสนิทเหล่านั้นเข้าใจความหมายทันที แล้วลุกขึ้นยืน
“ผมว่าเลิกประชุมตอนนี้ไปเลยก็ได้!” คนแรกตะโกนเสียงสูงขึ้นฉับพลัน จนไมโครโฟนส่งเสียง “ซ่า ๆ” ดังลั่น
“ใช่!” คนที่สองยักไหล่สองข้างอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหัวเราะเยาะ “แม้แต่สถานะของหัวหน้าทีมยังตรวจสอบให้ชัดเจนไม่ได้ แล้วเราจะประชุมกันไปทำไม? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?”
“หึ แค่ประวัติของทหารปลดประจำการคนหนึ่งยังหาไม่เจอ แล้วจะมาตรวจเรื่องเขตทหารภาคใต้ของพวกเราอีกเหรอ? นี่มันเรื่องน่าขันที่สุดชัด ๆ!”
ลูกน้องคนสนิทคนที่สามตบโต๊ะดังปัง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดพลางเลื่อนไปด้านหลัง “จะประชุมอะไรกัน? ตรวจสอบสถานะไม่ได้ ก็ยุบการประชุมไปซะ!”
สิ้นเสียงนั้น ก็มีคนจำนวนมากพากันส่งเสียงสนับสนุนทันที
“ถูกต้อง! ประชุมตอนนี้ไปก็ไม่มีความหมาย!”
“ตรวจอะไรไม่ได้สักอย่าง แล้วยังเอาเหรียญปลอมมาหลอกกันอีกเหรอ? เขตทหารของพวกเราไม่ใช่คนโง่นะ!”