“แม่งเอ๊ย ไล่ตามไป!”
“อย่าปล่อยให้มันหนีไป!”
รถออฟโรดสีดำสามคันพุ่งทะยานไล่ตามมาจากด้านหลัง ส่วนรถออฟโรดทหารที่กู่เจิ้นซานขับอยู่ด้านหน้าก็เพิ่งพุ่งขึ้นทางลาดเข้าสู่ทางด่วน ระยะห่างเริ่มเพิ่มขึ้น แต่อันตรายยังไม่คลี่คลาย
“พี่จ้าน ไอ้พวกหมานี่ตามกัดไม่เลิกเลย!” หลาวตู้กัดฟัน เส้นเลือดปูดขึ้นที่ลำคอ “ไม่งั้นให้ผมลงไปจัดการพวกมันไหม?”
“ใจเย็นก่อน” กู่เจิ้นซานพูดเสียงต่ำ “ยังไม่ถึงเวลาลงมือ”
หลินจ้านเอนพิงเบาะข้างคนขับ หลับตาลง “สลัดพวกมันไม่หลุดหรือ?”
“รถสามคันนั้นประสานงานกันได้ดีมาก ดูเหมือนผ่านการฝึกมา”
ผู้การกู่สูดหายใจลึก “ถ้ายังถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป เราอาจไปไม่ทันเวลา”
หลาวตู้เริ่มกระวนกระวาย “ผู้การ จะเหยียบคันเร่งเพิ่มอีกหน่อยไหม? พุ่งชนไปเลย?”
“อย่า” แววตากู่เจิ้นซานวาวโรจน์ เขาพูดเสียงเย็น “เร่งความเร็วมีแต่ตายกับตาย แถมยังเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เราต้องทำให้พวกมันพุ่งเข้ามาชนเอง”
แววตาหลินจ้านไหววูบ “คุณมีแผนหรือ?”
กู่เจิ้นซานไม่ตอบ เพียงเหลือบมองแผนที่ “อีกสองกิโลเมตรข้างหน้ามีทางโค้งหักศอกอยู่ ให้พวกมันเร่งความเร็วเข้ามา—ตรงนั้นจะเป็นสุสานของพวกมัน”
“เตรียมเบรกกะทันหัน” เขาสั่งเสียงต่ำ
คนขับเข้าใจทันที มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่น เท้าวางเตรียมไว้บนเบรก รอคำสั่ง
หลินจ้านไม่พูดอะไร กลับเอื้อมมือคว้าราวจับตรงหน้าเบาะไว้แน่น แววตาเย็นเยียบ