ถึงเวลาไปสนามบินแล้ว
หลินจ้านสวมแจ็กเก็ตสีเขียวทหารที่สีซีดจาง ติดกระดุมเม็ดสุดท้ายจนเรียบร้อย
ข้างกายยังมีกระเป๋าหนังสีดำใบใหญ่ ภายในส่องประกายวาววับด้วยแสงโลหะ
หลินจ้านขยับเหรียญตราในกระเป๋า ก่อนจะรูดซิปปิดดังฟึ่บ
ภายในล้วนเป็นเหรียญตราที่เขาแลกมาด้วยเลือดเนื้อตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขานำติดตัวมาทุกเหรียญ ไม่มีตกหล่นแม้แต่เหรียญเดียว
โทรศัพท์สั่นขึ้น เป็นข้อความแจ้งเตือนจากเว็บจองตั๋วเครื่องบิน: “เรียนคุณหลินจ้าน ท่านได้ซื้อตั๋วเที่ยวบินไปเมืองหลวง เวลา 21:00 น. ของวันนี้เรียบร้อยแล้ว……”
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ ยกกระเป๋าขึ้น แล้วเปิดประตูบ้าน
ในลานบ้าน รถออฟโรดของผู้การกู่จอดรออยู่ตรงนั้นแต่ไกล
ยังมีชาวบ้านบางคนแอบมองอยู่หน้าประตู แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้
“พี่จ้าน!” กู่เจิ้นซานลงจากรถ เดินมาสองสามก้าว แล้วยื่นมือไปรับกระเป๋าจากหลินจ้าน
หลินจ้านโบกมือ “ฉันถือเอง”
กู่เจิ้นซานไม่ดึงดัน เพียงมองข้อนิ้วที่เต็มไปด้วยหนังด้านของเขา แล้วถามเสียงหนักแน่น “คุณเตรียมพร้อมแล้วจริง ๆ เหรอ”
หลินจ้านพยักหน้า น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่หนักแน่นอย่างยิ่ง “จำเป็นต้องพร้อมอยู่แล้ว”
กู่เจิ้นซานขมวดคิ้ว แววตาเผยความอดกลั้นออกมาเล็กน้อย “ผม……วันนี้ผมได้ยินมาว่า พวกที่มาช่วงกลางวันเป็นคนที่ซือเต๋อหลินส่งมา เขาจนตรอกจนเริ่มดิ้นรนเฮือกสุดท้ายแล้ว”