วันรุ่งขึ้น
ในห้องเวรปฏิบัติการของกองบัญชาการเขตทหารภาคใต้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
นายทหารเวรคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาแทบจะทันทีราวกับเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
“ห้องเวรปฏิบัติการเขตทหารภาคใต้ครับ—ครับ กองบัญชาการใหญ่?”
พอได้ยินสี่คำนี้ เขาก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้
เสียงจากปลายสายเยือกเย็นแต่แฝงแรงกดดัน “เครื่องบินเฉพาะของกองบัญชาการใหญ่จะลงจอดที่สนามบินทหารเมืองฮั่นตงวันนี้ตอนเที่ยงตรง
การจัดเตรียมต้อนรับ การรักษาความปลอดภัยในพื้นที่ และการประสานงานกับหอควบคุมการบิน พวกคุณต้องรับผิดชอบทั้งหมด”
“เที่ยงตรงหรือครับ?” เสียงของนายทหารเวรเกือบแตก—นั่นหมายความว่าพวกเขามีเวลาเตรียมตัวไม่ถึงสี่ชั่วโมง!
เขายกมือส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมงานเข้ามารับหน้าที่ดูแลจอมอนิเตอร์ ส่วนตัวเองมือหนึ่งกำโทรศัพท์ไว้แน่น อีกมือจดบันทึกอย่างรวดเร็ว “ครับ เข้าใจแล้ว! ระดับการต้อนรับเป็นแบบไหนครับ?—อะไรนะครับ? คณะกำกับตรวจสอบจากกองบัญชาการใหญ่?!”
ทันทีที่วางสาย เขาก็ยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
เครื่องบินเฉพาะของกองบัญชาการใหญ่หมายถึงอะไร? นั่นคือหนึ่งในการรับรองการเดินทางระดับสูงสุดของกองทัพหัวเซี่ย!
ทางหอควบคุมการบินที่ได้รับแจ้งข่าวต่อก็แตกตื่นวุ่นวาย หัวหน้าสามคนกรูกันเข้ามาแทบจะพร้อมกัน
“ใครจะมา? มีรายชื่อไหม?”
“ไม่ได้บอกรายละเอียด บอกแค่ว่าเป็นคณะกำกับตรวจสอบจากกองบัญชาการใหญ่”