เปิดคลิปขึ้นมา ก็เห็นแสงไฟนีออนสว่างจ้าบาดตา
เสียงดนตรีทุ้มต่ำบนเวทีดังกระหึ่ม แสงเลเซอร์กวาดไปมา กล้องส่ายผ่าน
เหล่าประธานบริษัทวัสดุก่อสร้าง AAA ในชุดสูทเต็มยศ สีหน้าเปี่ยมความยินดี กำลังนั่งสบายใจอยู่ในห้องรับรองสุดหรู
บางคนกอดไมโครโฟน ร้องเพลงจนเสียงแหบเสียงแห้ง
บางคนคีบซิการ์ไว้ในมือ ด้านหลังมีนางแบบแต่งตัววาบหวิวตามอยู่หลายคน
บางคนสวมนาฬิกาโรเล็กซ์สีทองอร่าม อีกมือกำลังเทแชมเปญลงบนโต๊ะจนไหลนอง
“บ้าเอ๊ย เล่นกันสุดเหวี่ยงขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ให้ตายสิ ประธานบริษัทวัสดุก่อสร้าง AAA พวกนี้รู้จักเสวยสุขจริง ๆ!”
“แต่ละคนใส่นาฬิกาทองวับวาว เงินที่เอามาใช้คงเป็นเงินจากโครงการทหารของพวกเราทั้งนั้นสินะ?”
“สารเลว! ค่าใช้จ่ายคืนเดียวมากกว่าเงินเดือนทั้งปีของผมอีก!”
“บ้าจริง พวกเราทำงานเหงื่อท่วมอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างทุกวัน แต่พวกมันกลับมัวเมาสุขสำราญอยู่ที่นี่?”
“ต้องลงโทษสถานหนัก! ไม่อย่างนั้นต่อไปใครจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกทำงาน? สู้ไปเป็นพ่อค้างานกันหมดเลยไม่ดีกว่าหรือ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระลอกแล้วระลอกเล่า
มีคนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ น้ำชาสะเทือนกระฉอกออกมา
มีคนตาแดงก่ำ จ้องหน้าจอเขม็ง กัดฟันดังกรอด ๆ
คลิปยังเปลี่ยนฉากต่อไป
ประธานบริษัทหลายคนย้ายสถานที่ไปเรื่อย ๆ ทั้งคาราโอเกะ ไนต์คลับ สโมสรหรู กระทั่งวิลล่าส่วนตัว
ภาพแต่ละฉากยิ่งเกินเลยขึ้นไปทุกที
บนโต๊ะมีธนบัตรสีแดงวางซ้อนกันเป็นตั้ง เหล้าชั้นดี และรอบตัวเต็มไปด้วยผู้หญิงแต่งตัววาบหวิว
กล้องยังจับภาพคนหนึ่งหัวเราะพลางตะโกนว่า “คืนนี้คิดบัญชีให้พี่น้องจากเงินโครงการทหารนะ! สะใจจริง ๆ!”
“สารเลว!”
“กล้าเอาเงินโครงการทหารไปเที่ยวผู้หญิงงั้นเหรอ?!”