ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ ปลายนิ้วกดฝาแก้วจนเกิดเสียง “กร๊อก ๆ” ไม่หยุด
“หกสิบกว่าล้าน...”
ใครบางคนที่นั่งอยู่ด้านล่างพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโกรธเกรี้ยว
“หกสิบกว่าล้านเชียวนะ! มากพอจะติดอาวุธให้กองพันเสริมกำลังทั้งกอง! มากพอจะเปลี่ยนรถหุ้มเกราะรุ่นล่าสุดได้หลายสิบคัน! มากพอจะซื้ออุปกรณ์ป้องกันได้หลายพันชุด!”
“แม่งเอ๊ย!!!”
พันตรีอีกคนตาแดงก่ำ เขาหักปากกาเหล็กในมือออกเป็นสองท่อนอย่างแรง หมึกกระเซ็นเปื้อนโต๊ะ ดูแสบตาราวกับคราบเลือด
ทั่วทั้งห้องประชุมอบอวลด้วยจิตสังหารและความโกรธเกรี้ยว
อากาศราวกับถูกจุดไฟ ร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก
ส่วนบรรดาเจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้าง AAA ต่างขวัญผวาจนหมดท่า พากันหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร้องไห้คร่ำครวญจนเสียงแหบพร่า
“ท่านผู้กำกับ—ขอโอกาสพวกเราสักครั้งเถอะ!!!!
ขอร้องล่ะ ให้โอกาสพวกเราสักครั้ง!!!
พวกเราคืนเงินได้จริง ๆ! จะคืนเงินทั้งหมดให้เลย!!!”
แต่เสียงของพวกเขาถูกกลบหายไปท่ามกลางเสียงด่าทอและเสียงคำรามด้วยความโกรธที่ถาโถมเข้ามา
ทันใดนั้น
เสียงจากคลิปที่กำลังเล่นอยู่ก็ดังขึ้น บรรยากาศในห้องประชุมพลันเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
“มีเสียงแล้ว!”
เหล่านายทหารจากเขตทหารภาคใต้ที่นั่งอยู่ด้านล่างแทบจะตอบสนองพร้อมกัน ทุกคนจ้องเขม็งไปยังจอใหญ่
“เกิดอะไรขึ้น?”
“รีบดูเร็ว ภาพเปลี่ยนหรือเปล่า?”
“ภาพเปลี่ยนไปแล้ว!”
“เป็นภาพในสำนักงานที่ไซต์ก่อสร้าง! นี่ไม่ใช่สำนักงานของโครงการนั้นหรือ?”
ทุกคนต่างกระซิบกระซาบ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล