หลินจ้านเหลือบเห็นแววตาของกู่เจิ้นซานผิดปกติ
กู่เจิ้นซานกำแฟลชไดรฟ์ไว้แน่น ริมฝีปากเม้มสนิท เส้นเอ็นที่ลำคอปูดตึง ราวกับกำลังข่มกลั้นโทสะอย่างสุดกำลัง
หลินจ้านขมวดคิ้ว ค่อย ๆ หันกลับไป
เขาถามเสียงต่ำว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
กู่เจิ้นซานสูดหายใจลึก แต่ก็ยังอดไม่ไหว หลังมือสั่นเล็กน้อย ก่อนเล่าทุกอย่างที่เพิ่งเห็นออกมา
“พี่จ้าน ในแฟลชไดรฟ์...ยังมีคลิปอีก ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานจากวัสดุก่อสร้าง AAA เอาเงินจากโครงการด้านอุตสาหกรรมการทหารของเราไปเที่ยวสถานบันเทิง รื่นเริงสำมะเลเทเมา โอบซ้ายกอดขวา ดื่มกินกันอย่างสำราญ!
ยังพูดกันอย่างเปิดเผยด้วยว่า—โครงการด้านอุตสาหกรรมการทหารนี่แหละ กอบโกยผลประโยชน์ได้มากที่สุด!”
“ปัง!”
ปลายนิ้วของหลินจ้านกดลงบนโต๊ะแรงจนข้อนิ้วขาวซีด
เพลิงโทสะในอกปะทุขึ้นฉับพลัน เย็นเยียบจนถึงกระดูก
ในใจเขามีเพียงความคิดเดียว
งบประมาณทางทหารของประเทศเรา! เป็นเงินเลือดที่ทหารแลกมาด้วยชีวิต! แต่กลับถูกไอ้พวกสารเลวนี่เอาไปผลาญทิ้ง!
เขาขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เกือบจะชกโต๊ะจนแตกเป็นเสี่ยง
อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แววตาเย็นเยียบวาววับ ราวกับคมดาบกำลังจะถูกควักออกมาจากเบ้าตา
นายทหารใต้เวทีเห็นสีหน้าของกู่เจิ้นซานผิดปกติ
ต่างก็เริ่มกระสับกระส่าย เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นระลอก
“ตกลงพบอะไรเข้า?!”
“หลักฐาน! เอาหลักฐานให้พวกเราดู!”
“อย่าดูอยู่คนเดียว ประกาศออกมา!”