“หลินชิงชิงถูกส่งไปโรงพยาบาลชิงซานแล้วเหรอ?”
ซูอวิ๋นเยากำลังไถโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ข้าง ๆ มีกลุ่ม “แก๊งสาวซี้” สวมเสื้อสายเดี่ยว เสื้อเอวลอย เจาะห่วงจมูกและเจาะปาก กำลังพูดคุยกันอยู่
มือของเธอชะงัก มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม
“จริงเหรอ?” ถังรั่วถงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถามอย่างประหลาดใจ “ฉันนึกว่าเธอไปเรียนต่อต่างประเทศซะอีก ที่แท้เข้าโรงพยาบาลจิตเวชแล้วเหรอ?”
“เธอยังคิดจะไปเรียนต่อต่างประเทศอีกเหรอ??? เธอมีปัญญาซื้อตั๋วเครื่องบินหรือไง? ฉันว่านั่งรถไฟใต้ดินยังไม่เป็นเลยมั้ง?! ฮ่า ๆ!”
“นั่นสิ ยัยบ้านนอกคนหนึ่ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ชิ ถือว่าปล่อยให้เธอสบายเกินไปแล้ว” ซูอวิ๋นเยาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แววตาวูบไหว “พ่อฉันไม่ได้บอกเหรอว่าจัดการเธอเรียบร้อยแล้ว? ไม่คิดว่าจะส่งเธอเข้าโรงพยาบาลชิงซานจริง ๆ”
“โรงพยาบาลชิงซาน? ที่เขาลือกันว่าใครเข้าไปแล้วไม่บ้าก็ต้องบ้าใช่ไหม?”
“หึ ๆ” ซูอวิ๋นเยาเลียริมฝีปาก
“พอดีช่วงนี้ฉันเบื่อมากเลย งั้น…ไปดู ‘คุณหนูหลิน’ หน่อยไหมว่าตอนนี้สภาพจิตใจเป็นยังไงบ้าง?”
“แกหมายถึงไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลเหรอ?”
“ไปเยี่ยมเธอเหรอ? ไม่ใช่สิ ไป ‘ดูแล’ เธอต่างหาก”
แววร้ายกาจวาบผ่านดวงตาของเธอ
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะยังเป็นเทพธิดาในชิงซานได้ต่อไป กล้าแย่งโควตาการเข้าเรียนตรงกับฉันดีนัก งั้นตอนนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอะไรคือการมีชีวิตที่ต่ำกว่าหมา”