หน้าประตูใหญ่ของเขตทหารภาคใต้ บรรยากาศยังคงตึงเครียด
หลินจ้านแบก “ป้ายไม้ผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่ง” ไว้บนไหล่
แผ่นหลังของเขาตั้งตรงราวขุนเขา ยืนนิ่งอย่างเย็นชา
เหล่านักข่าวยังคงส่งเสียงโวยวายไม่หยุด ปากแข็งคอยตั้งข้อสงสัย แต่เห็นได้ชัดว่าความมั่นใจเริ่มถดถอย
ในเวลานี้เอง เงาร่างที่ริมหน้าต่างของอาคารเขตทหารก็ปรากฏขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ
พวกเขาคือสมาชิกกลุ่มตรวจการ
เดิมทีพวกเขาแค่มาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ไม่คิดเลยว่าหน้าประตูจะเกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้
มีคนอดกระซิบไม่ได้ว่า “ที่แท้...หลินจ้านเป็นผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่งจริง ๆ เหรอเนี่ย?!”
“มิน่าถึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าทีมโดยตรง แค่สถานะนี้ก็ทำให้ทุกคนสงบลงได้แล้ว”
แต่อีกเสียงกลับหัวเราะเยาะ “บำเหน็จชั้นเอกงั้นเหรอ? หึ ใครจะรู้ว่าจริงหรือเปล่า?
“ก็แค่ป้ายไม้แผ่นหนึ่ง ถ้าเป็นผู้ก่อคุณความดีตัวจริง ทำไมถึงไม่มีรายงานข่าวแบบเต็ม ๆ ล่ะ?
“ในข่าวไม่มีแม้แต่ชื่อ แล้วจะเอาอะไรมายืนยันว่าเป็นเขา?”
“พูดได้ถูกต้อง! ฉันเองก็คิดว่าเขาใช้เส้นสายหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง?
“ไม่กี่วันก่อนยังเป็นทหารผ่านศึกอยู่เลย พริบตาเดียวก็กลายเป็นหัวหน้าทีม แถมยังแบกป้ายผู้ก่อคุณความดีมายืนหน้าประตูเขตทหารอีก?
“นี่มันตรงไหนที่เรียกว่าทหาร ชัด ๆ ว่าเป็นพวกมังกรเทวดา!”
“ชู่—เบาเสียงหน่อย! อย่าพูดส่งเดช” มีคนรีบปรามพลางกดเสียงต่ำ “ถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ?
“ผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่ง ไม่ใช่คนที่ใครจะสงสัยได้ตามใจชอบ”
ในทางเดิน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นไม่ขาดสาย ท่าทีของแต่ละคนแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนตรงทางเดินหน้าห้องทำงานบนชั้นที่สูงขึ้นไป