หวังซุ่นก้าวลงจากรถประจำตำแหน่ง ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า
ราวกับกำลังข่มลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ในอก ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
ห่างจากประตูเขตทหารอีกสิบกว่าเมตร เขาก็มองเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยนั้นแล้ว—บนบ่ามีป้ายไม้ “ผู้ก่อบำเหน็จชั้นเอก” พาดอยู่ แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับเสาธง
หวังซุ่นหยุดก้าว เงยหน้ามอง กลืนน้ำลายสองครั้ง แต่ไม่พูดอะไร
เลขานุการกระซิบเตือน “ผู้อำนวยการ จะให้เข้าไปทักทายก่อนหรือไม่ครับ?”
หวังซุ่นโบกมือ ยังคงเงียบ เขาก้าวต่อไปอีกสองก้าวแล้วหยุดยืน
นักข่าวจับความ “เงียบงัน” นี้ได้ทันที
มีคนถือไมโครโฟนพึมพำเสียงเบา “ผู้อำนวยการคนนี้เป็นอะไรไป? พอเจอหลินจ้านก็พูดไม่ออกเลยหรือไง?”
มีคนเยาะเย้ย “จัดท่าทางอยู่หรือไง? ให้ใครดู? ก็แค่พูดจาแบบข้าราชการนั่นแหละ”
นักข่าวอีกคนลดเสียงลง “เขามาจากสำนักงานการพิมพ์และสิ่งพิมพ์ กระทรวงวัฒนธรรม จะไปเกี่ยวข้องอะไรกับเขตทหารได้?”
เจ้าหน้าที่ตรงประตูเขตทหารสีหน้าเรียบเฉย แต่ทุกคู่สายตาจับจ้องอยู่ที่หวังซุ่น
สมาชิกคณะกำกับตรวจสอบที่มองลงมาจากหน้าต่างอาคารชั้นบนต่างก็กระซิบกระซาบกัน
“ทำไมเขาไม่พูดอะไร?”
“ดูท่าจะมาหาหลินจ้าน”
“หรือมาแค่ทำพอเป็นพิธี แสดงท่าทีให้เห็น แล้วช่วยส่งสัญญาณให้นักข่าว ก่อนจะเบรกทุกอย่างไว้”
“อย่าพูดเหลวไหล ผู้อำนวยการระดับนี้ แค่ขยับตัวนิดเดียวก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว”
ชั้นบนที่สูงขึ้นไป ชีหงซานยืนอยู่หน้าต่าง นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบกันจนซีดขาว
เขาหรี่ตา คิดอย่างเย็นชา: คนจากสายงานวัฒนธรรมมาทำอะไรหน้าประตูเขตทหาร? คิดว่าตัวเองสั่งใครได้หรือไง?
ซือเต๋อหลินพิงรถอยู่ เขาขยิบตาให้ผู้ช่วยข้างกาย “สังเกตการณ์ก่อน จับตาดูไปก่อน”
ผู้ช่วยกระซิบ “คุณซู ทางนักข่าวถามว่าจะให้ถามต่อไหมครับ?”
ซือเต๋อหลินแค่นเสียง “อย่าเพิ่งเปิดฉาก รอให้เจ้าหนุ่มนี่พูดสักสองประโยคก่อน ถ้าเขาทำเป็นสนิทกับหลินจ้าน เราก็ป้ายสีว่า—
‘จงใจกดดัน แทรกแซงกระแสความคิดเห็น’ ถ้าเขาพูดจาเย็นชา เราก็ช่วยกันเติมไฟให้ลุกโชนขึ้นไปอีก รอฟังคำสั่งจากฉัน”
ตรงประตู เสียงลมราวกับถูกใครกดเอาไว้
หวังซุ่นกับหลินจ้านอยู่ห่างกันไม่ถึงสองช่วงแขน