ห้องควบคุมตัว ฐานของชีหงซาน
ภายในห้องกักกันยังคงเงียบสงัดและเย็นเยียบ
แผ่นซับเสียงบนผนังกลืนกินทุกสรรพเสียงจนหมดสิ้น
เหลือเพียงเสียงหมากกระทบโต๊ะเหล็กดัง “ต๊อก ต๊อก” แผ่วเบา
ชีหงซานยังคงจัดหมากรุกจีนทุกวัน ราวกับเสียงอึกทึกภายนอกไม่เกี่ยวข้องกับเขา หลินจ้านเองก็ทำอะไรเขาไม่ได้
บางครั้งเขาก็ฝึกออกกำลังกายแบบนักโทษ
แทบดูไม่ออกเลยว่าชีหงซานอายุใกล้ห้าสิบแล้ว...
“ท่านผู้กำกับ สุขภาพของท่านแข็งแรงขึ้นทุกวันเลยนะครับ!”
ที่ประตูเหล็ก ช่องเยี่ยมเปิดออก
ลูกน้องคนสนิทที่นำอาหารมาส่งถือกล่องอาหารเดินเข้ามา น้ำเสียงเบาลง แต่แฝงรอยยิ้ม
ชีหงซานเงยหน้า ดวงตาคมกริบ นิ้วแตะเบา ๆ ที่ม้ากลางกระดาน “อืม”
ลูกน้องส่งอาหารกลางวันให้ ก่อนขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบว่า “นี่คือบุหรี่จงหัวที่ท่านต้องการ แล้วก็—เหอเฉิงเทียนเซี่ยครับ”
“หึ” ชีหงซานจุดบุหรี่ ควันสีขาวค่อย ๆ ลอยคลุ้งในอากาศเย็นของห้องกักกัน
เขาเอนกายพิงโซฟาที่ปูด้วยยางและฟองน้ำทะเล หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พ่นควันเป็นวง “คนนั้น...มีข่าวบ้างหรือยัง?”
ลูกน้องใจหายวาบ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่า “คนนั้น” หมายถึงใคร—ซือเต๋อหลิน
“รายงานท่านผู้กำกับ ขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิงครับ! ไม่มีข่าวอะไรเลยแม้แต่น้อย”
“ฮึ!” ดวงตาของชีหงซานเป็นประกาย เขาสูบบุหรี่เข้าไปเฮือกใหญ่จนปลายมวนแดงวาบ
เมื่อได้ยินข่าวนี้ อารมณ์ของเขาก็แจ่มใสขึ้นทันตา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายอยู่บ้าง