ฐานทัพเขตทหารภาคใต้ ห้องประชุม
หลินจ้านนั่งอยู่บนม้านั่งยาวริมหน้าต่าง ในมือถือจานผลไม้ที่เพิ่งหั่นเสร็จใหม่ ๆ
เขากัดแอปเปิลกรอบหวานเข้าไปหนึ่งคำอย่างไม่รีบร้อน
โทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะพลันส่งเสียง “ติ๊ด—” สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง หน้าจอสว่างวาบ
เป็นหมายเลขต่างประเทศพิเศษ
หลินจ้านเงยหน้าขึ้น เหลือบมองชื่อผู้โทร
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้ขบคิดโดยไม่รู้ตัว
ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ข้อความเข้ารหัสก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
【พี่ชายที่รัก เรื่องที่คุณสั่งจัดการเรียบร้อยแล้ว กำลังถ่ายทอดสดอยู่ — ดิเอโก้】
หลินจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย เคี้ยวแอปเปิลอย่างไม่เร่งไม่ช้า
ราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนการของเขามาตั้งแต่แรก
“น่าสนใจ” เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนจะวางมีดกับส้อมลงแล้วหยิบโทรศัพท์สายภายในขึ้นมา
“ให้กู่เจิ้นซานมาที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้”
ไม่ถึงห้านาที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดิน
“พี่จ้าน!” กู่เจิ้นซานผลักประตูเข้ามาพลางหอบหายใจ รองเท้าบู๊ตกระทบพื้นดังโครมคราม
คิ้วของเขาขมวดแน่น ขมับมีเหงื่อผุด เห็นได้ชัดว่าวิ่งมาตลอดทาง
“พี่จ้าน นายยังมีอารมณ์กินแอปเปิลอีกเหรอ” ทันทีที่เข้ามา เขาก็อดไม่ได้ที่จะกดเสียงต่ำคำราม
“เหลืออีกแค่สองวัน! ขั้นตอนการควบคุมตัวชีหงซานก็จะสิ้นสุดแล้ว! ถ้ายังไม่มีหลักฐานมัดตัว เขาก็เดินออกไปอย่างผึ่งผายได้เลย!”
หลินจ้านไม่ตอบ เพียงค่อย ๆ ใช้กระดาษเช็ดนิ้ว ท่าทางสะอาดคล่องแคล่ว ราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากความกระวนกระวายของกู่เจิ้นซานแม้แต่น้อย