“ท่านผู้กำกับทั้งสอง เชิญทางนี้ครับ ผู้บังคับบัญชาของเราสั่งไว้เป็นพิเศษว่า [เพิ่มที่นั่งแขกพิเศษให้ท่านทั้งสองเป็นการชั่วคราวครับ!”
หลินจ้านกวาดตามองทั่วหอประชุมใหญ่
ทุกสิ่งยังคงคุ้นตาเหมือนเดิม
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขามาเรียนต่อที่นี่ เขาก็เคยขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ที่นี่
“พี่จ้าน มองอะไรอยู่เหรอครับ? ก็แค่หอประชุมใหญ่เอง
อย่าทำเหมือนพวกเราไม่เคยเห็นโลกกว้างสิครับ
อย่างน้อยผมก็เคยไปหอประชุมประชาชนมาแล้วนะ”
กู่เจิ้นซานนั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง
เมื่อเห็นหลินจ้านกำลังมองสำรวจทั่วหอประชุมอย่างละเอียด
“เปล่า รู้สึกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เห็นแล้วก็อดรู้สึกสะเทือนใจนิดหน่อยไม่ได้”
“โธ่ พี่จ้าน ทำอย่างกับเรียนจบจากที่นี่อย่างนั้นแหละครับ
ถึงกับซาบซึ้งขึ้นมาเลยเหรอ?
นั่ง ๆ นั่งสิ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย พอมองใบหน้าของคนหนุ่มสาวพวกนี้แล้ว
พวกเขาล้วนเป็นผู้สืบทอดในอนาคตของเราทั้งนั้น!”
นักเรียนที่เต็มไปด้วยพลังและความกระตือรือร้น มักทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกฮึกเหิม
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือโรงเรียนทหาร โรงเรียนทหารชั้นนำของประเทศเรา
ใบหน้าของทุกคนล้วนเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
“เริ่มแล้ว ๆ!”
หลินจ้านค่อย ๆ นั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง
ที่นั่งของทั้งสองอยู่แถวหน้าสุดของโซนแขกพิเศษ
แถมยังอยู่ตรงกลางด้วย
มองเห็นเวทีได้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าอธิการเฉาจัดเตรียมที่นั่งให้เป็นกรณีพิเศษในนาทีสุดท้าย