“ยัยเด็กนี่ ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก!”
กู่เจิ้นซานไม่พอใจขึ้นมาทันที
ตั้งใจหาเรื่องใช่ไหม?
เขารีบเดินไปยืนตรงหน้าซ่งชิงฉู่
“พี่กู่เจิ้นซาน ช่างเถอะค่ะ หนูจัดข้าวของเสร็จหมดแล้ว
ลงทะเบียนข้อมูลสาขาเรียบร้อยแล้วด้วย ที่นี่เป็นหอหญิงจริง ๆ
พี่กับพี่หลินจ้านอยู่ตรงนี้ คงไม่ค่อยสะดวกค่ะ!”
หลินชิงชิงเป็นคนเข้าอกเข้าใจผู้อื่น
อีกทั้งนักศึกษาหญิงจากห้องอื่น ๆ ที่อยู่ด้านนอกหอ
พอเห็นอธิการเฉากับคณะออกจากหอหญิงไปแล้ว
ต่างก็แกล้งทำเป็นคุยกันอยู่ที่ระเบียง แต่ที่จริงหูผึ่งแอบฟังเรื่องชาวบ้านกันอยู่...
“นักศึกษาซ่งชิงฉู่ ฉันบอกไว้เลยนะ วันนี้ฉันเห็นแก่หลินชิงชิงน้องสาว
ถึงได้ไม่เอาเรื่องกับเธอ ถ้าปกติพวกเธอกล้ารังแกเธอละก็
ผลที่ตามมาร้ายแรงแน่!”
กู่เจิ้นซานไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่าเธอจะเป็นคนของฉางเฟิงเอวิเอชั่นอินดัสทรีกรุ๊ป
หรือจะมีพ่อเป็นประธานกรรมการก็ตาม
ติดตามพี่จ้านไปก็ได้ความดีความชอบและรางวัล
เรื่องไหนที่หลินจ้านไม่สะดวกพูด เขากู่เจิ้นซานจะพูดแทนเอง
“เอาล่ะ ๆ ใกล้จะถึงพิธีเข้าศึกษาแล้ว
พวกพี่ลงไปรอข้างล่างก่อนนะคะ หนูจะลงไปเดี๋ยวนี้!”
เห็นกู่เจิ้นซานอารมณ์ร้อนขนาดนั้น หลินชิงชิงก็รีบผลักหลินจ้านให้ออกไปข้างนอก
กู่เจิ้นซานเห็นว่าพี่ใหญ่เดินออกไปแล้ว ก็รีบตามไปทันที
แต่พอพ้นประตูไป เขาก็ยังไม่ลืมหันกลับมา
แล้วชี้หน้าซ่งชิงฉู่อีกครั้ง...