เมื่อรู้ว่าผู้อำนวยการเทาถูกหลินจ้านขังไว้ในกรงหมู
ไม่ว่าอย่างไร ผู้อำนวยการเทาก็เป็นสุนัขตัวหนึ่งใต้บังคับบัญชาของซือเต๋อหลิน
จะตบหมาก็ต้องดูหน้าเจ้าของก่อน.......
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
นอกหมู่บ้านหลินเจีย รถตู้สีดำหลายคันแล่นพุ่งมาท่ามกลางแสงยามเช้า ฝุ่นฟุ้งตลบเป็นทางยาว
ประตูรถเปิดผาง ๆ ชายอันธพาลห้าหกสิบคนในชุดดำทยอยกันลงมา ผมย้อมหลากสี รอยสักเต็มตัวจนแทบปกคลุมไปหมด
แต่ละคนถือกระบองเหล็ก ท่อเหล็ก และกระบองยืดได้ ท่าทางดุดันข่มขวัญ
ซือเต๋อหลินสวมสูทเนี้ยบ แว่นกันแดดก็ปิดบังใบหน้าดุดันและอำมหิตของเขาไว้ไม่มิด
“แม่งเอ๊ย ทหารผ่านศึกคนเดียว คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจัดการมันไม่ได้?” เขากัดฟันกรอด แววตาเย็นเยียบ “กล้าลักพาตัวเทาโหย่งชุน แถมยังคิดว่าหมู่บ้านหลินเจียเป็นถิ่นของตัวเองอีกหรือไง?”
“พี่ใหญ่!!!” ชายผมเกรียนที่ยืนข้าง ๆ เลียมุมปาก “ผมคุ้นกับที่นี่ดี เลี้ยวไปก็ถึงบ้านหลินจ้านแล้ว”
“เข้าไป พาคนออกมาให้ฉัน” ซือเต๋อหลินพูดเสียงเย็น
ชายชุดดำพุ่งไปทางบ้านหลินจ้านทันที พร้อมตะโกนว่า
“หลินจ้าน ออกมาเดี๋ยวนี้——”
“ได้ยินมาว่าแกขังเพื่อนของคุณซูเอาไว้?”
“เป็นแค่ทหารผ่านศึก จะวางท่าอะไรนักหนา เชื่อไหมว่าพวกฉันจัดการแกตายได้!”
“รีบปล่อยคนออกมา ไม่อย่างนั้นวันนี้พวกฉันจะรื้อบ้านแกให้ราบ!”
เสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่ว หมู่บ้านหลินเจียตกอยู่ในความโกลาหล ไก่บินหมูวิ่งวุ่น ชาวบ้านหลบอยู่หลังประตูแอบมอง แต่ละคนหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว
ขณะเดียวกัน ในลานบ้าน
หลินจ้านยังนอนหลับอยู่ เขาถูกเสียงอึกทึกข้างนอกปลุกจนตื่น
“พี่จ้าน ให้เหลาตู้จัดการก็พอ ต้องเป็นไอ้สารเลวซือเต๋อหลินนั่นมาอาละวาดอีกแน่!”