“อะไรนะ?” หลาวตู้เป็นคนแรกที่ได้สติ “พี่จ้าน ถ้าพี่ไปจริง ๆ… แล้วผู้อำนวยการเทาคนนี้จะทำยังไง? ยังจะขังไว้ที่บ้านพี่เหรอ?”
หลินจ้านไม่ได้รีบตอบ เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงตรงหน้า “หมูรูปร่างเหมือนคน” ในกรงเหล็ก
“มันไปไหนไม่ได้” แววตาของเขาเย็นเยียบ “ผมยังคิดบัญชีกับมันไม่จบ”
เทาโหย่งชุนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “นะ นายจะไปไหน? นายทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้นะ! ฉะ ฉันจะตายเอา!!”
“หุบปาก” หลินจ้านตวาดเสียงต่ำ เทาโหย่งชุนก็หุบปากทันที ร่างหดขดตัวแน่นกว่าเดิม
หลินจ้านหันไปมองหลาวตู้ “หลาวตู้ ผมมีเรื่องต้องรบกวนนาย”
หลาวตู้อึ้งไป “ว่ามา”
“ผมจะไปเมืองหลวง อย่างเร็วก็ต้องสามถึงห้าวัน เทาโหย่งชุน ไอ้หมาตัวนี้ ห้ามออกจากกรงหมูนี่แม้แต่ก้าวเดียว” หลินจ้านมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “นายช่วยจับตาดูมันได้ไหม?”
พอหลาวตู้ฟังจบ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที ทั้งคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา “พี่พูดจริงเหรอ? ให้ผมเป็นคนจับตาดูมัน?”
“อืม”
“พี่จ้าน!” หลาวตู้ยืดตัวตรงทันควัน ตบเท้าทำความเคารพดังปัง “วางใจเถอะ ผมตู้ยงเป็นทหารมาหลายปี ยังไม่เคยเจองานไหนปลุกใจได้เท่านี้เลย!”