หน้าประตูเขตทหาร บรรยากาศเผชิญหน้ายังคงตึงเครียด
ในขณะที่ทุกคนแทบหยุดหายใจ
ลูกน้องของกู่เจิ้นซาน รองหัวหน้าคณะกำกับตรวจสอบ รีบวิ่งเข้ามาพร้อมยื่นเอกสารหนาปึกให้
“รายงาน! พบหนังสือแจ้งภายในของปีนั้นแล้วครับ!”
กู่เจิ้นซานรับมาอย่างรวดเร็ว พลิกเปิดหน้าแรก ดวงตาพลันแข็งค้าง
เนื้อหาในเอกสารเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า
— ทหารนิรนามได้เสี่ยงชีวิตช่วยครอบครัวหนึ่งซึ่งมีสมาชิกเจ็ดคนไว้ในช่วงลาหยุด บริเวณแม่น้ำฮั่นเจียง ทุกคนรอดชีวิตทั้งหมด
— เหตุการณ์มีความสำคัญอย่างยิ่ง จึงรายงานต่อผู้บังคับบัญชาระดับสูง และมอบตำแหน่ง “ผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่ง”
— รายชื่อผู้ได้รับการช่วยเหลือ: หลี่ (ไม่เปิดเผยชื่อ), จ้าว (ไม่เปิดเผยชื่อ), เฉิน (ไม่เปิดเผยชื่อ)…
กู่เจิ้นซานจ้องรายชื่อแล้วไล่อ่านต่อไป
เมื่อเห็นบรรทัดสุดท้าย ร่างทั้งร่างของเขาก็สะดุ้งเฮือก
ชายคนหนึ่งในบรรดาผู้ได้รับการช่วยเหลือ ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็น—
ผู้อำนวยการสำนักงานการพิมพ์และสิ่งพิมพ์ กระทรวงวัฒนธรรม เมืองฮั่นตง!
ลมหายใจของกู่เจิ้นซานพลันถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง
เขาเป็นทหาร ย่อมรู้ดีว่าผู้อำนวยการคนหนึ่งมีน้ำหนักแค่ไหนในท้องถิ่น
ยิ่งตำแหน่ง “ผู้อำนวยการที่อายุน้อยที่สุด” ก็ยิ่งบ่งบอกถึงความหมายเบื้องหลัง
— สื่อไม่มีจรรยาบรรณพวกนี้ พวกมันเอาหัวไปผูกไว้กับเอวจริง ๆ!
พวกมันกล้าตั้งข้อสงสัยต่อผู้ก่อบำเหน็จชั้นเอกผ่านการถ่ายทอดสดทั่วประเทศ กล้ายั่วยุผู้ก่อบำเหน็จถึงหน้าประตูเขตทหาร
หากผู้อำนวยการออกมาให้การด้วยตัวเอง คนพวกนี้ก็เท่ากับดูหมิ่นวีรบุรุษต่อหน้าสาธารณชน เป็นความผิดที่ไม่มีวันให้อภัย!