บรรยากาศหน้าประตูเขตทหารภาคใต้ราวกับถูกเสียงคำรามด้วยความโกรธของหวังซุ่นผ่าขาด
“ยังมีใครอีก ใครยังอยากใส่ร้ายผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่งของพวกเรา?!”
เสียงยังคงก้องอยู่ในหู แต่กลุ่มนักข่าวพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว
คนที่แต่เดิมยังฝืนยืนกรานอยู่ ตอนนี้ต่างหน้าซีดเผือด
กล้องกับไมโครโฟนในมือสั่นจนแทบถือไว้ไม่อยู่
“หนี! รีบหนีเร็ว!”
“เลิกทำเถอะ เลิกทำ!”
“นี่มันเล่นกับไฟ ชัด ๆ ว่าต้องติดคุกแน่!”
เกิดความโกลาหลขึ้น นักข่าวหลายสิบคนพากันถอยกรูด อยากจะหนีไปให้เร็วที่สุด
แต่หลินจ้านกวาดตามองพวกเขาอย่างเย็นชา
แรงกดดันนั้นทำให้ฝีเท้าของพวกเขาหยุดชะงักลงทันที
หลินจ้านไม่ได้พูด เพียงยกมือขึ้น ส่งสายตาให้กู่เจิ้นซาน รองหัวหน้าคณะกำกับตรวจสอบ
กู่เจิ้นซานเข้าใจทันที เขาโบกมืออย่างแรง “ควบคุมตัว!”
“รับทราบ!”
ยามรักษาความปลอดภัยกับทหารที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วรีบเข้ามา ล้อมนักข่าวเหล่านั้นไว้ แล้วกดดันให้กลับไปอยู่ที่เดิม
บางคนตื่นตระหนกจนตะโกนลั่น “พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับผม? ผมมีสิทธิ์ทำข่าวนะ!”
บางคนถึงกับร้องไห้ “ผมผิดแล้ว! ผมผิดจริง ๆ! อย่าขังผมเลย!”
ท่ามกลางความโกลาหล นักข่าวสวมแว่นคนหนึ่งทรุดนั่งลงกับพื้น กุมหัวร้องลั่น “ผมจะสารภาพทุกอย่าง! ทุกอย่างเลย! นี่ไม่ใช่ความคิดของพวกเรานักข่าวเอง! พวกเราถูกซื้อ!”
ทั้งลานเงียบกริบ