ในลานบ้าน กู่เจิ้นซานก้าวอย่างมั่นคงมาหยุดตรงหน้าหลินจ้าน แล้วประคองป้ายไม้หนักอึ้งขึ้นด้วยสองมืออย่างนอบน้อม
ผ้าแดงถูกเปิดออก ตัวอักษรสีทองเปล่งประกายอยู่กลางแดด
“ผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่ง!”
กู่เจิ้นซานมองเขาด้วยแววตาร้อนแรง น้ำเสียงกังวาน “หัวหน้าหลิน โปรดรับไว้ครับ!”
หลินจ้านเอื้อมมือไปรับ แขนพลันหนักลงเล็กน้อย
น้ำหนักนั้นไม่ใช่ของไม้ แต่เป็นเกียรติยศที่หลอมขึ้นจากเลือดและไฟ
เขาประคองป้ายไม้ด้วยสองมือ ยืนตัวตรงอย่างสง่างาม แววตาเคร่งขรึม
“เพี๊ยะ!”
เหล่าทหารรอบข้างยกมือทำความเคารพพร้อมกัน
ชาวบ้านที่ยืนล้อมอยู่ตรงปากประตูต่างกลั้นหายใจ
“พระเจ้า นี่คือบำเหน็จชั้นเอกจริง ๆ!”
“หมู่บ้านเรามีผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่งด้วย!”
“ต้องสร้างคุณงามความดีมากแค่ไหนกันนะ... ฉันได้ยินมาว่า คนที่ได้บำเหน็จชั้นเอกส่วนใหญ่มักเสียชีวิตแล้ว ต้องนอนรับถึงจะได้”
“นั่นสิ เขาปลดประจำการไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังได้บำเหน็จชั้นเอกอีก?”
“จะได้มายังไงก็ช่างเถอะ ยังไงนี่ก็คือบำเหน็จชั้นเอก! เขาทวงศักดิ์ศรีของหมู่บ้านหลินเจียเรากลับคืนมาแล้ว!”
เสียงกระซิบกระซาบแพร่กระจายไปทั่วราวกับไฟ ความตกตะลึง ความภาคภูมิใจ และความสงสัยปรากฏชัดบนใบหน้าของชาวบ้านทุกคน
คนชราหลายคนมีน้ำตาคลอ พึมพำว่า “นี่มันบรรพบุรุษส่งบุญมาให้แท้ ๆ หมู่บ้านเรามีคนเก่งกาจแบบนี้ได้ด้วย...”
ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของฝูงชน หลินชิงชิงยืนอยู่ในกลุ่มคนด้วยแววตาเลื่อนลอย
ลมหายใจของเธอเริ่มกระชั้น ใบหน้าแดงระเรื่อ ราวกับจู่ ๆ ก็มองเห็นแสงสว่างผ่านม่านหมอก
ทันใดนั้น เธอยื่นมือออกไปคว้าแขนเสื้อของหลินจ้านไว้แน่น
เสียงของเธอสั่นเครือ แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษ “พี่... นี่เป็นของบ้านเราใช่ไหม? บ้านเราเป็นครอบครัวของผู้มีความดีความชอบชั้นหนึ่งใช่ไหม?”